Sąd Najwyższy nie przyjął skargi w sprawie zasiedzenia, wnioskodawca płaci 240 zł kosztów

Wnioskodawca W.S. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego w Kielcach, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości prowadzonej z udziałem P. S.A. w W.,

R.M. i innych osób.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym krótki wywód, z którego

wynika, że nie zgadza się z oceną Sądu Okręgowego w przedmiocie tego, że

granice posiadania spornego gruntu przez wnioskodawcę wyznaczało bliżej

opisane ogrodzenie. Zdaniem skarżącego zakres jego posiadania, prowadzącego

w konsekwencji do zasiedzenia, był bowiem szerszy.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej

nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej

instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi,

a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny

zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga

kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku skarżącego wymaganiom tym nie odpowiada, gdyż

sprowadza się do postawienia ogólnej tezy o nietrafności oceny prawnej Sądu

Okręgowego w przedmiocie tego, jaki był zakres posiadania samoistnego gruntu

I CSK 1349/25

3

przez skarżącego. Przedstawiony przez wnioskodawcę wywód prezentuje własną

koncepcję skarżącego co do tego, jak powinny być ocenione ustalenia faktyczne

sprawy, przy czym ocena ta opiera się również częściowo na sformułowanych

samodzielnie ustaleniach, mających świadczyć o podstawach kwalifikacji

posiadania jako samoistnego. Wskazanie, że w stosunkach wiejskich zdarza się

odgrodzenie strefy gospodarczej od strefy zamieszkania przy pomocy ogrodzenia,

nie dowodzi jeszcze, że tak było w omawianym przypadku, a tym bardziej: nie

świadczy o oczywistej niezasadności zaskarżonego postanowienia, które powinno

być zwalczone wywiedzioną w sprawie skargą kasacyjną. Przekonanie, że

w sprawie zachodzi przyczyna kasacyjna z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wymagałoby

wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, a ponadto – wyłącznie na podstawie

ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego – że zakres posiadania samoistnego

wnioskodawcy, w czasie wymaganym do stwierdzenia zasiedzenia, wykraczał poza

to, co zostało ustalone w sprawie. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie przemawia za uznaniem, że skarżący sprostał temu zadaniu.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach na rzecz biorącej udział w sprawie spółki orzeczono, mając na

względzie sporne interesy uczestników, ich wysokość ustalając na podstawie

§ 2 pkt 3 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych. Choć odpowiedź na skargę wniósł także wskazany na wstępie

uczestnik, to w sprawie nie zachodziła podstawa do zasądzenia na jego rzecz

kosztów postępowania, gdyż nie zgłosił on w tym przedmiocie wniosku

(art. 13 § 2 w zw. z art. 109 § 1 zd. 1 k.p.c.).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

I CSK 1349/25

4

[a.ł]