Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki E. i obciążył ją kosztami 5400 zł

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

I CSK 1356/24

2

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z

dnia 7 grudnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z

powołaniem się na jej oczywistą zasadność, potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnych

zagadnień prawnych. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez

skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą.

Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność

postępowania. Skarżący powołał się na nieważność postępowania na podstawie

art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz treść uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 26

kwietnia 2023 r. ( III PZP 6/22). Należało jednak uwzględnić, że zaskarżony wyrok

został wydany wprawdzie po wydaniu wskazanej wyżej uchwały, jednakże po

wejściu w życie art. 3671 k.p.c. dokonanej na mocy ustawy nowelizującej z dnia 7

lipca 2023 r. ( Dz.U. poz. 1860) i to powyższy przepis stanowił podstawę orzekania

przez Sąd drugiej instancji w składzie jednoosobowym.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje dostatecznego

uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez

skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność

skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy

dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na

uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,

I CSK 1356/24

3

zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i

przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez

skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 3851 § 1 k.c. i art. 58 § 2 k.c., nie

daje zaś podstaw.

Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,

wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz

przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych

ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla

sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.

Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych

zagadnień, nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia

okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia prawne w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostały one dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni

przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd

Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a

nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c., w

zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba

dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w

orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich

interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą

zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca stwierdzić, że występuje

rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie wymaga przytoczenia

I CSK 1356/24

4

przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni,

występującą także w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to dostatecznie orzeczenia powołane

przez skarżącego.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c.

(M.M.)

[SOP]