SN nie przyjął skargi banku w sporze o klauzulę przeliczeniową, bank zapłaci po 1800 zł

Pozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego w Gdańsku, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu

pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie toczącej się z powództwa A.B.1

i A.B.2.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał na

występowanie

w

sprawie

istotnego

zagadnienia

prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Natura obu tych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została

szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r.,

I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego. Powtarzanie tych

rozważań należy zatem uznać za zbędne.

Dostrzegany przez bank problem, związany z tym, czy art. 358 k.c. (jak

należy mniemać: konkretnie art. 358 § 2 k.c.) w brzmieniu aktualnym na dzień

4 listopada 2009 r. może zostać zastosowany, jako przepis dyspozytywny,

w miejsce zawartego w umowie postanowienia uznanego za niedozwolone

(art. 3851 § 1 k.c.), dawniej rzeczywiście budził poważne wątpliwości. To samo

tyczy się zagadnień związanych z wykładnią przepisów wskazanych w punkcie

I.2 na s. 2 skargi kasacyjnej i konsekwencji uznania tzw. klauzuli przeliczeniowej za

niedozwoloną w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 1 k.c.

Obecnie jednak należy uznać wspomniane problemy za wyjaśnione dzięki

uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22,

w której wskazano, iż w razie uznania, że postanowienie umowy kredytu

indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu

waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający

I CSK 1431/25

3

z przepisów prawa lub zwyczajów. Wobec braku podstaw do podjęcia działań

unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd

Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem

wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko

umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji

należy uznać za zbędne.

Co się z kolei tyczy kwestii wskazanej w punkcie I.1, tj. możliwości uznania

postanowienia nieuzgodnionego indywidualnie za uzgodnione indywidualnie z tej

przyczyny, że konsument mógł (hipotetycznie) podjąć próbę negocjacji

z przedsiębiorcą lub wybrać inny proponowany przez przedsiębiorcę wzorzec

umowy, to jest oczywiste, że możliwość taka nie istnieje. Definicja

z art. 3851 § 3 k.c. jest bowiem jasna, została też obszernie wyjaśniona

w orzecznictwie (zob. postanowienie SN z 3 lutego 2026 r., I CSK 1124/25, wraz

z przywołanym tam orzecznictwem).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]