Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sprawie granicy i zasądził od L.C. 360 zł

Uczestniczka postępowania L.C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia

Sądu Okręgowego w Zamościu, I Ca 144/25, zaskarżając je w całości.

Wnioskodawczyni wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 1448/26

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i

dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi

Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4,

poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi

kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają

uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje

prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to

I CSK 1448/26

3

twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia

prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN:

z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 14 lipca 2005 r.,

III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06,

z 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie

jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października

2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo).

Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżąca opiera na naruszeniu

wskazanych przepisów prawa procesowego i prawa materialnego.

Argumentacja skarżącej nie uzasadnia przyjęcia, że w sprawie doszło do tak

oczywistego naruszenia prawa, którego dostrzeżenie nie wymagałoby pogłębionej

analizy akt sprawy. W istocie uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się

na polemice z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sądy obu instancji,

w szczególności z oceną opinii biegłych oraz ustaleniami dotyczącymi przebiegu

granicy. Skarżąca zmierza do wykazania, że sądy powinny były przyjąć odmienne

ustalenia faktyczne oraz dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego. Tego rodzaju

zarzuty odnoszą się jednak do sfery ustaleń faktycznych i oceny dowodów, która

pozostaje poza zakresem kontroli kasacyjnej (art. 3983 §3 k.p.c.) i nie mogą

świadczyć o oczywistej zasadności skargi.

Nie wykazano również, aby odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii

kolejnego biegłego stanowiła oczywiste naruszenie przepisów postępowania.

Ocena potrzeby dopuszczenia dalszej opinii należy do sądu i pozostaje

uzależniona od oceny kompletności oraz przydatności zgromadzonego materiału

dowodowego. Samo niezadowolenie strony z dokonanej oceny dowodów nie

uzasadnia przyjęcia, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa

procesowego.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

I CSK 1448/26

4

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 5 pkt 3 w

zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(M.T.)

[SOP]