Bank nie dostał przyjęcia skargi kasacyjnej w sporze o kredyt frankowy z Sieradza

Pozwem skierowanym przeciwko R. AG (S.A.) z siedzibą w W. Oddział w

Polsce (taki sposób oznaczenia pozwanego wynika z art. 19 pkt 1 w zw. z art. 14 i

art. 17 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej), powodowie – B. D. i L. D. wnieśli o zasądzenie od

I CSK 1498/25

2

pozwanego kwoty 234.481,20 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 4

października 2022 r. do dnia zapłaty, a pismem procesowym z 19 grudnia 2022 r.

zmodyfikowali swoje żądanie wnosząc o zasądzenie od pozwanego Banku na ich

rzecz kwoty 115.183,55 zł oraz kwoty 24 240,09 CHF, w obydwu przypadkach wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 4 października 2022 r. do dnia zapłaty.

Roszczenie powodów związane było z zawartą 20 lipca 2006 r. z E. S.A. Oddział w

Polsce z siedzibą w W. (poprzednikiem prawnym pozwanego) umową kredytu

hipotecznego nr […], którą Bank udzielił powodom, indeksowanego do franka

szwajcarskiego, kredytu w kwocie 82 774,93 CHF, celem zakupu lokalu

mieszkalnego.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa również w zmodyfikowanym

zakresie.

Wyrokiem z 27 marca 2023 r., Sąd Okręgowy w Sieradzu, w szczególności,

zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwoty: 97.419,61 zł z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie od dnia 9 listopada 2022 roku do dnia zapłaty oraz

24.240,09 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 stycznia 2023

roku do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części.

Pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z 27 marca 2023 r.,

w części, tj. w zakresie punktu 1 oraz 2 formułując wyszczególnione w treści

apelacji zarzuty odnośnie do naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów

prawa materialnego. W oparciu o nie pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego

wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa także w tej części.

Powodowie wnieśli o oddalenie apelacji.

Rozpoznając sprawę Sąd Apelacyjny w Łodzi uznał, że apelacja pozwanego

jest bezzasadna. Wprawdzie Sąd odwoławczy ocenił, że sporna umowa kredytu

hipotecznego nie naruszyła regulacji zawartych w art. 3531 k.c. i art. 69 ust. 1 i 2

Prawa bankowego, jednak nie doprowadziło to ostatecznie do zmiany

zaskarżonego wyroku. Sąd II instancji nie znalazł podstaw do podważenia samej

dopuszczalności indeksacji kredytu, wynikającej z udzielenia kredytu w walucie

polskiej z zastrzeżeniem indeksacji kursem waluty obcej - w tym przypadku CHF. W

I CSK 1498/25

3

rezultacie Sąd II instancji uznał, że w obrocie prawnym doszło do wykształcenia się

podtypu umowy kredytu bankowego, powiązanej z kursem złotego do walut obcych

i tym samym postanowienia umowne, określające kwotę kredytu w złotych polskich

i indeksacja kursem CHF, nie stanowiły klauzul niedozwolonych w rozumieniu art.

3851 k.c. Odmiennie, natomiast, Sąd II instancji ocenił klauzule spornej umowy,

które określały zasady indeksacji kredytu i poszczególnych rat, w których kredyt był

spłacany, w oparciu o bankową tabelę kursów. W tym zakresie Sąd Apelacyjny w

Łodzi podzielił oceny prawne Sądu I instancji., przy czym dla oceny

przedmiotowych klauzul umownych nie miało znaczenia, czy kwestionowane

klauzule dotyczyły świadczeń głównych stron. Jeśli nie określały one świadczeń

głównych - podlegały kontroli z art. 385 1 § 1 k.c. - wprost. W efekcie Sąd

Apelacyjny zgodził się z oceną Sądu Okręgowego w Sieradzu, że zapisy umowne,

które upoważniały Bank do odwołania się do własnej tabeli, są niewystarczające,

jak chodzi o stawiane wzorcom wymogi, więc sporna umowa kredytu hipotecznego

obarczona została ryzykiem dowolnego (nie poddającego się kontroli) kształtowania

kursów wymiany przez kredytodawcę. Sąd Apelacyjny podzielił również wnioski

Sądu Okręgowego prowadzące do ustalenia, że umowa łącząca strony jest

nieważna. Jak zważył Sąd II instancji skutkiem stwierdzenia abuzywności klauzul

jest ich wyłączenie z umowy (art. 385 1 § 2 k.p.c.). W ocenie Sądu, umowa w

pozostałym zakresie nie mogła się ostać, gdyż okoliczności sprawy wskazują, iż

bez tych postanowień, strony ostatecznie nie zawarłyby umowy (art. 58 § 3 k.c.).

Sąd Apelacyjny dopuścił, bowiem, możliwość zastosowania przepisu art. 58 k.c. do

nowo powstałego - po wyłączeniu abuzywnych klauzul - stosunku. Nie ulegało

jednak, zdaniem Sądu odwoławczego, wątpliwości, że jeżeli eliminacja

niedozwolonego postanowienia umownego doprowadzi do takiej deformacji

regulacji umownej, że na podstawie pozostałej jej treści nie da się odtworzyć treści

praw i obowiązków stron zgodnych z ich wolą, to nie można przyjąć, iż strony

pozostają związane pozostałą częścią umowy. Ostatecznie Sąd II instancji doszedł

do przekonania, że przedmiotowa umowa kredytowa łącząca strony, po

wyeliminowaniu klauzul, które Sąd uznał za abuzywne, nie mogła się ostać. W

dalszej kolejności Sąd odwoławczy odniósł się także do zarzutów apelacji odnośnie

do wadliwego zastosowanie przepisów dotyczących bezpodstawnego

I CSK 1498/25

4

wzbogacenia, tj. art. 410 § 1 k.c., art. 411 pkt 1 k.c. i art. 405 k.c. Argumentacja

apelującego nie zasługiwała jednak na uwzględnienie, a nie przekonała, w

szczególności, teza, że konsument spłacający kredyt udzielony mu na podstawie

umowy dotkniętej nieważnością, czyni zadość zasadom współżycia społecznego w

rozumieniu art. 411 pkt 2 k.c. Sąd II instancji zauważył także, iż skoro apelujący

podnosił kwestię zawarcie aneksu do umowy, należało jednocześnie wyjaśnić, że o

abuzywności klauzuli decyduje data zawarcia umowy (art. 385 2 k.p.c.). Wynikało to

także wprost z regulacji unijnych i było wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie

krajowym oraz europejskim. W odniesieniu do kwestii związanych z zarzutem

zatrzymania, Sąd Apelacyjny zaaprobował brak możliwości jego uwzględnienia jako

niedopuszczalny, choć nie ze względu na brak wzajemnego charakteru umowy.

Uznanie instytucji zatrzymania za nieadekwatną i niemożliwą do zastosowania w

warunkach niniejszej sprawy spowodowało, że rozpatrzenie pozostałych zarzutów

apelacji dotyczących odsetek stało się bezprzedmiotowe. Jak stwierdził Sąd

odwoławczy niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisu art. 481 § 1

k.p.c. w zw. z art. 455 k.c. Roszczenie powodów oparte na przepisach art. 410 § 1

w związku z art. 405 k.c. powstało z chwilą, kiedy brak podstawy prawnej

świadczenia stał się definitywny, a wobec jego bezterminowego charakteru -

wymagalność określona została na podstawie art. 455 k.c.

Ostatecznie wyrokiem z 23 stycznia 2025 r., Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił

apelację pozwanego.

Pozwany skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 23

stycznia 2025 r., w całości.

Skargę kasacyjną od tego wyroku pozwany oparł na podstawie naruszenia

przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3851 § 1 w zw. z art. 3851 § 1 zd. 2 k.c. w

zw. z art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie

nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.Urz.UE.L 1993 Nr 95, str.

29 - dalej "Dyrektywa 93/13"); art. 3851 § 1 zdanie drugie k.c. w zw. z art. 4 ust. 2

I CSK 1498/25

5

Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i art. 3852 k.c. w związku z art. 4 ust. 2 Dyrektywy

93/13; art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 69 ust. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo

bankowe (dalej "Prawo bankowe") oraz art. 65 k.c. oraz art. 358 § 2 k.c., wszystkich

w związku z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 2 k.c. w związku z art. 6 ust. 1

Dyrektywy 93/13 oraz w związku z motywem dwudziestym pierwszym Dyrektywy

93/13; art. 3851 § 1 k.c.; art. 58 § 2 k.c.

We wnioskach skargi, pozwany, na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w zw. z art.

3989 § 1 pkt. 1 oraz 2 k.p.c., wniósł o jej przyjęcie do rozpoznania. Odnośnie do

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c. skarżący wskazał na następujące zagadnienia

prawne. Pierwsze, sprowadzające się do pytania: „Czy w przypadku uznania w

wyniku kontroli incydentalnej obecnych w umowie o kredyt indeksowany kursem

waluty obcej klauzul spreadowych nieokreślających głównego przedmiotu umowy,

za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne, prawidłowym jest przyjęcie

nieważności całej umowy, skoro klauzule ryzyka walutowego, określające - zgodnie

z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - główny

przedmiot tej umowy, nie stanowią niedozwolonych (nieuczciwych) warunków

umownych?” – zagadnienie związane z wykładnią art. 3851 § 1 zd. drugie k.c. w

związku z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 93/13 oraz art. 3852 § 2 k.c. w związku z

motywem dwudziestym pierwszym Dyrektywy 93/13; drugie, zawierające się w

zapytaniu: „Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych w

umowie o kredyt indeksowany do waluty obcej klauzul odnoszących się do

indeksacji kredytu kursem waluty obcej za niedozwolone (nieuczciwe) warunki

umowne i w konsekwencji przyjęcia upadku umowy jako konsekwencji

wyeliminowania z niej mechanizmu indeksacji, kierując się zasadą utrzymania

umowy w mocy oraz mając na uwadze postulat przywrócenia sytuacji prawnej i

faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w przypadku braku

nieuczciwych warunków umownych, prawidłowe jest odwołanie się, jako do

podstawy dla określenia oprocentowania zobowiązań kredytowych wyrażonych w

walucie polskiej, do stawki referencyjnej WIBOR, skoro w umowie wiążącej strony

stawka ta występuje i jest ona definiowana jako odnosząca się do kredytów

nieindeksowanych, wyrażonych w walucie polskiej?” - zagadnienie związane z

I CSK 1498/25

6

wykładnią art. 3851 § 2 k.c. w związku z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 oraz w

związku z motywem dwudziestym pierwszym tej Dyrektywy; trzecie związane z

wykładnią art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, sprowadzające się do odpowiedzi na

pytanie: „Czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty

denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania

spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej

lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie wyżej

powołanego art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, wziąwszy pod uwagę aksjomat

racjonalności krajowego ustawodawcy, uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty

denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska są kredytami

udzielonymi w złotych polskich, skoro dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty

kapitałowo - odsetkowej albo dokonanie przedterminowej spłaty pełnej lub

częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w walucie, do której denominowany lub

indeksowany jest kredyt, prowadzi do skutecznego spełnienia świadczenia

wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego w postaci umowy kredytu oraz

zaspokojenia wierzyciela w osobie kredytodawcy, bez konieczności dokonywania

jakichkolwiek przeliczeń bądź innych operacji walutowych wpłacanych przez

kredytobiorcę środków w walucie innej, niż waluta krajowa?”; czwarte związane z

wykładnią art. 3851 § 1 k.c., sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie: „Czy

wobec dokonania przez kredytobiorcę spłaty kredytu indeksowanego do waluty

obcej i wygaśnięciem tym samym umowy łączącej strony, uzasadnione jest

przyjęcie, że w związku z dobrowolnym wykonaniem umowy przez strony nie

można dokonywać kontroli incydentalnej obecnych w umowie o kredyt indeksowany

do waluty obcej klauzul odnoszących się do indeksacji kredytu kursem waluty

obcej, a tym samym niedopuszczalnym jest uznanie ich za niedozwolone

(nieuczciwe) warunki umowne, skoro zasadniczym skutkiem uznania pewnych

postanowień umownych za niedozwolone jest brak związania nimi konsumenta, a

umowa ma wiązać strony w pozostałym zakresie, a tym samym logicznym jest

wniosek, że dotyczy to okresu, w którym umowa obowiązuje, a nie okresu, po

którym zobowiązania z niej wynikające w całości wygasły, co następuje w

przypadku ich wykonania?”. Celem wykazania sformułowanych zagadnień

prawnych skarżący zaprezentował bliżej określone w treści skargi kasacyjnej

I CSK 1498/25

7

wielowątkowe wywody prawne z uwzględnieniem dotychczasowego dorobku

orzeczniczego Sądu Najwyższego, sądów powszechnych oraz orzecznictwa TSUE.

Odnośnie, natomiast, do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. skarżący

stwierdził, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj.: art. 4 ust. 2

Dyrektywy 93/13, art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 §

2 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c. oraz art. 69 ust. 3 Prawa bankowego –

zasadniczo interpretacja tych przepisów, w ocenie skarżącego uzasadniona była, w

szczególności, zachodzącymi w orzecznictwie wątpliwościami, a sprowadzającymi

się do odpowiedzi na pytanie - czy wobec wyodrębnienia w konstrukcji umowy

kredytu hipotecznego odniesionego do waluty obcej klauzul ryzyka walutowego

oraz klauzul spreadowych, którego to wyodrębnienia w sposób wyraźny dokonał

TSUE między innymi w wyrokach w sprawach C-l 18/17, Dunai oraz C-260/18,

Dziubak oraz wobec ustalenia przez Trybunał, że na gruncie takiego stosunku

umownego klauzule ryzyka walutowego określają główny przedmiot umowy

kredytu, a tym samym wchodzą w zakres stosowania art. 4 ust. 2 Dyrektywy 93/13

(oraz art. 3851 § 1 zdanie drugie k.c.) i nie są poddawane ocenie przez pryzmat

nieuczciwego (niedozwolonego) charakteru tych klauzul, przy uprzednim

stwierdzeniu przez sąd przeprowadzający badanie, że zostały one w konkretnej

umowie kredytowej sporządzone przez przedsiębiorcę w jasny i zrozumiały sposób

(zostały sformułowane w sposób jednoznaczny), w razie jednoczesnego ustalenia

przez ten sąd, że obecne w umowie klauzule spreadowe stanowią nieuczciwe

(niedozwolone) warunki umowne, sąd ostatecznie - (i) władny jest wyeliminować z

łączącej strony umowy o kredyt zarówno klauzule ryzyka walutowego, jak i klauzule

spreadowe, orzekając o upadku całej umowy, zaś w przypadku odpowiedzi

negatywnej, (ii) władny jest odwołać się - w ramach procesu stosowania prawa - w

miejsce uznanych za nieuczciwe postanowień umownych do bezwzględnie

obowiązującej i bezpośrednio stosowanej normy prawa krajowego w postaci art. 69

ust. 3 Prawa bankowego, albo wykładni oświadczeń woli stron stosunku umownego

w myśl art. 65 k.c., albo przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym w

postaci art. 358 § 2 k.c., mając na względzie realizację celu Dyrektywy 93/13, w

I CSK 1498/25

8

szczególności jej art. 6 ust. 1, jakim jest przywrócenie równowagi między stronami

umowy, co do zasady przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy umowy jako całości,

jak również przy uwzględnieniu domniemania uczciwości wynikającego z motywu

trzynastego Dyrektywy 93/13, zgodnie z którym zakłada się, że obowiązujące w

Państwach Członkowskich przepisy ustawowe i wykonawcze, które bezpośrednio

lub pośrednio ustalają warunki umów konsumenckich, nie zawierają nieuczciwych

warunków. W konsekwencji w ocenie skarżącego uzasadnione jest, aby Sąd

Najwyższy wypowiedział się odnośnie do kwestii, czy w razie stwierdzenia przez

sąd w toku kontroli incydentalnej, że obecne w umowie kredytu hipotecznego

odniesionego do waluty obcej klauzule dotyczące spreadów walutowych stanowią

niedozwolone (nieuczciwe) postanowienia umowne, zachodzą podstawy do

całkowitego pozbawienia takiej umowy kredytowej jej indeksowanego charakteru, a

w konsekwencji do upadku umowy, czy też właściwym jest pozostawienie w mocy

mechanizmu odniesienia kredytu do waluty obcej, jako objętej zgodnym zamiarem

stron umowy, oraz - czy w takim przypadku zasadne jest odwołanie się, w miejsce

postanowienia bezskutecznego, do normy bezwzględnie obowiązującej art. 69 ust.

3 Prawa bankowego, oświadczeń woli stron (art. 65 k.c.), bądź do dyspozytywnej

normy przewidzianej art. 358 § 2 k.c. Zdaniem skarżącego, prawidłowe jest

zapatrywanie uwzględniające sygnalizowane przez TSUE wyodrębnienie w

umowach kredytowych klauzul ryzyka walutowego od klauzul dotyczących

spreadów oraz najpełniej realizujące cele Dyrektywy 93/13, w tym przywrócenie

rzeczywistej równowagi kontraktowej i równości między stronami, przy

jednoczesnym zachowaniu proporcjonalności sankcji do rangi naruszenia.

Ostatecznie skarżący wyraził pogląd, wedle którego niewątpliwie zachodzi

konieczność rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zachodzących w orzecznictwie

wątpliwości, co do dalszego wykonania umowy kredytowej, w której stwierdzono

obecność nieuczciwych postanowień umownych dotyczących stosowanych przez

bank - kredytodawcę tabel kursowych w wykonaniu umowy kredytu.

We wnioskach skargi kasacyjnej skarżący domagał się, w szczególności,

uchylenia zaskarżonego tą skargą wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi w całości,

jak również uchylenia w części, tj. w zakresie pkt. 1 wyroku Sądu Okręgowego w

I CSK 1498/25

9

Sieradzu z 27 marca 2023 roku i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez oddalenie

powództwa także w pozostałej części, ewentualnie, uchylenia zaskarżonego

wyroku Sądu II instancji w całości, jak również uchylenia w części, tj. w zakresie

pkt. 1 wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z 27 marca 2023 r. oraz przekazania

sprawy Sądowi Okręgowemu w Sieradzu do ponownego rozpoznania w

zaskarżonej części, ewentualnie, uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu II instancji

w całości oraz przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi do ponownego

rozpoznania w całości.

W odpowiedzi na skargę pozwanego powodowie domagali się odmowy jej

przyjęcia do rozpoznania, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku; oddalenia tej

skargi; natomiast w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania; odrzucenia albo

oddalenia skargi kasacyjnej wnosili o zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym wraz z odsetkami za opóźnienie w płatności od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

I CSK 1498/25

10

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,

OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Skarżący powołał się w skardze kasacyjnej na przesłanki określone w art.

3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., lecz żadna z nich nie wystąpiła.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na

przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) polega na

sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisu, na tle którego ono powstało i

przedstawieniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym

chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które

zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych

podobnych spraw (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ

35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002,

nr 12, poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ. i z 15 czerwca 2016

r., V CSK 4/16, nie publ.).

I CSK 1498/25

11

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r.,

III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

W odniesieniu do podnoszonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania kwestii prawnych i wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tzw.

kredytów frankowych należy stwierdzić, że zostały już one wyjaśnione szczegółowo

w orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego w

sprawach I CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK 2334/23 oraz

wyroki w sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP 1956/22, II CSKP

2164/22 i II CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II CSKP 2231/22 i II

CSKP 278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23), także w sytuacji gdy kredyt został

już spłacony (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 27 maja 2022 r., II CSKP 377/22).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. a o kosztach postępowania

kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹

k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt. 2 i § 20 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2023 poz.1935 ze zm).

Orzeczenie o odsetkach od zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego

znajduje uzasadnienie w art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z

dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a

I CSK 1498/25

12

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie

określenia brzmienia klauzuli wykonalności.

[PG]

[a.ł]