Bank cofnął skargę kasacyjną po ugodzie z klientami, SN umorzył postępowanie

Pozwany Bank spółka akcyjna we W. 20 kwietnia 2026 r. wniósł skargę

kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 9 lutego 2026 r. (sygn. akt

I ACa 774/25), wydanego w sprawie z powództwa R.O. i A.O. o ustalenie i zapłatę,

zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie pkt II, IV oraz VI.

Powodowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z 18 maja 2026 r.)

wnieśli o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie w

całości, a ponadto o zasądzenie od strony pozwanej na ich rzecz kosztów

postępowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty tych

I CSK 1682/26

2

kosztów od dnia uprawomocnienia się orzeczenia ją zasądzającego do dnia

zapłaty.

Następnie, w piśmie z 18 czerwca 2026 r., powodowie wskazali, że 4 maja

2026 r., a zatem po wniesieniu skargi kasacyjnej, strony zawarły porozumienie, w

którym zgodnie z treścią § 2 ust. 1 potwierdziły, że sporna umowa kredytu jest

nieważna, a wynikający z niej stosunek prawny nie istnieje. Wobec powyższego, w

ocenie powodów, postępowanie wszczęte skargą kasacyjną pozwanego jawi się

jako w całości bezprzedmiotowe. Do pisma załączono treść porozumienia. W

związku z treścią tego pisma zarządzeniem przewodniczącego z 7 lipca 2026 r.

zobowiązano pełnomocnika pozwanego do zajęcia w terminie 7 dni stanowiska na

piśmie, czy w związku z zawartą ugodą z 4 maja 2026 r. cofa skargę kasacyjną.

W wyznaczonym terminie pełnomocnik pozwanego w piśmie z 17 lipca

2026 r. cofnął w całości skargę kasacyjną, wskazując jako przyczynę tej czynności

zawarcie 4 maja 2026 r. porozumienia kompleksowo rozliczającego strony ze

wzajemnych roszczeń, i wniósł o umorzenie postępowania. Jednocześnie wniósł o

nieorzekanie o kosztach wywołanych skargą kasacyjną oraz zwrot opłaty od skargi

kasacyjnej. 22 lipca 2026 r. zarządzono doręczenie odpisu tego pisma

pełnomocnikowi powodów, którego dokonano 28 lipca 2026 r. Powodowie nie

złożyli dalszych pism procesowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wobec cofnięcia przez pozwanego skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy

umorzył postępowanie kasacyjne na podstawie art. 391 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że cofnięcie skargi

kasacyjnej jest czynnością procesową, która wiąże sąd i nie podlega jego

następczej kontroli. Skutkuje ono koniecznością umorzenia postępowania (zob. np.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 3 września 1998 r., I CKN 820/97; z 14

czerwca 2017 r., I CSK 520/16 oraz z 9 października 2013 r., V CSK 444/12).

W zakresie wniosku pozwanego o zwrot opłaty od skargi kasacyjnej, Sąd

Najwyższy uwzględnił znajdujący się w aktach sprawy dowód jej uiszczenia,

pochodzący z Oddziału Finansowego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie (k. 446).

Ponieważ opłata została pobrana przez ten Sąd, wniosek o jej zwrot przekazano

I CSK 1682/26

3

do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie, na podstawie art. 200 § 14

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz art. 80a w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025

r., poz. 1228).

W związku z brakiem sprzeciwu powodów w stosunku do wniosku

pozwanego zawartego w piśmie z 17 lipca 2026 r. o nieorzekanie o kosztach

postępowania w związku z zawarciem przez strony porozumienia Sąd Najwyższy

zaniechał wydania orzeczenia w tym przedmiocie.

[P.L.]

[SOP]