Bank nie dostanie rozpoznania skargi kasacyjnej w sporze o kredyt indeksowany do franka

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku

Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się

z powództwa G.M. i B.M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Sześć z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a jedna – potrzeby wykładni przepisów budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym

w sprawie z udziałem pozwanego.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(przyczyny kasacyjne 2-6) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za niecelowe.

Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem pierwszym

pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które

I CSK 1709/25

3

postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty

obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka

walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie

takie, nawet jeżeli in abstracto uznać je za zasadne także w przypadku spornej

obecnie umowy, nie ma znaczenia. Stan niezwiązania stron umową powoduje

bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również przyczyna kasacyjna numer siedem, dotycząca chwili, od której bank

pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem na rzecz konsumenta świadczenia

z zobowiązania z tytułu świadczenia nienależnego spełnionego w wykonaniu

umowy kredytu, która okazała się nieważna z uwagi na zawarte w niej

postanowienia niedozwolone. Skarżący nawiązuje bowiem do koncepcji, zgodnie

z którą znaczenie dla powstania lub wymagalności roszczenia konsumenta miałyby

mieć pouczenia udzielane wierzycielowi w toku procesu przez sąd względnie

oświadczenia konsumenta. Koncepcja ta, nieznajdująca uzasadnienia w prawie

polskim, została jednak stanowczo odrzucona także w orzecznictwie TSUE (zob.

wyrok TSUE z 7 grudnia 2023 r., C-140/22).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]

I CSK 1709/25

4