Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powoda o uzgodnienie księgi wieczystej

Powód Z.W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Siedlcach z 26 listopada 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz na

występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Skarżący wskazał również, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na istotne naruszenie

przepisów postępowania; sąd drugiej instancji nie odniósł się bowiem do zarzutu

naruszenia art. 233 § 2 k.p.c.

I CSK 1719/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga

przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych

stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w

danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego

potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i

orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,

przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się

w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Skarżący, mimo powołania się na powyższe przesłanki kasacyjne nie

wskazał, jaki konkretnie przepis lub przepisy wymagają dokonania przez Sąd

Najwyższy wykładni, nie sformułował również istotnego zagadnienia prawnego. Co

prawda w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

pojawia się odniesienie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, jednak

skarżący nie wskazuje na potrzebę wykładni tego przepisu, lecz kwestionuje

wykładnię dokonaną przez Sądy meriti. Co więcej, skarżący nie przytacza

możliwych rozbieżnych interpretacji tego przepisu, racji jurydycznych stojących za

I CSK 1719/26

3

każdą z nich, poglądów orzecznictwa i doktryny. Taka konstrukcja skargi wyklucza

możliwość przyjęcia jej do rozpoznania w oparciu o wskazane wyżej przesłanki

kasacyjne.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede

wszystkim powód nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą

zasadnością skargi. Ponadto, argumentacja skarżącego w istocie jest wymierzona

w dokonaną przez Sądy meriti ocenę dowodów i poczynione na tej podstawie

ustalenia faktyczne. Powód zarzuca bowiem, że Sąd drugiej instancji nie odniósł się

do zarzutu naruszenia art. 233 § 2 k.p.c. Jednak ta sfera uprawnień

jurysdykcyjnych sądu nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, gdyż w

myśl art. 3983 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów a zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd

Najwyższy jest w postępowaniu kasacyjnym związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Tego rodzaju uchybienia nie

mogą więc uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jedynie na

marginesie należy wskazać, że Sąd drugiej instancji, wbrew twierdzeniom

skarżącego, odniósł się do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. (s.17-18 uzasadnienia

zaskarżonego wyroku).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

I CSK 1719/26

4

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

(D.Z.)

[SOP]