Poparzenie po zabiegu kosmetycznym. SN nie przyjął skargi kasacyjnej pozwanej

W związku ze skargą kasacyjną pozwanej M.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Białymstoku z 31 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakteru skargi

kasacyjnej (zob. np. postanowienia SN: z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18;

z 15 kwietnia 2021 r., I CSK 43/21; z 25 sierpnia 2021 r., II CSK 216/21; z 23 maja

2024 r., I CSK 364/24). Wskazano m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana

w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek

zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie

rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu

usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym

nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek

zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji

sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja

tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny

skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

I CSK 1806/26

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na

przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2, 3 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały

jednak spełnione.

W tym kontekście Sąd Najwyższy wskazuje, że skarga kasacyjna stanowi

nadzwyczajny środek zaskarżenia. Jego rozpoznanie nie ma charakteru

postępowania w ramach trzeciej instancji. Służy realizacji konstytucyjnych

i ustawowych zadań Sądu Najwyższego, wśród których pozostają przede wszystkim

nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania

(art. 183 ust. 1 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o Sądzie Najwyższym jego obowiązki obejmują zapewnienie jednolitości

orzecznictwa i rozstrzyganie zagadnień prawnych. Tym właśnie celom wypada

podporządkować także rozstrzyganie skarg kasacyjnych.

Najdalej idący był zarzut nieważności postępowania. Pozwana wskazała

bowiem na istnienie powiązań pomiędzy pełnomocnikiem powódki a składem

rozpoznającym sprawę w pierwszej instancji, wyjaśniając, że były pełnomocnik

powódki został w toku procesu powołany na stanowisko sędziego, a następnie także

na stanowisko Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Białymstoku,

zaś pełnomocnikiem powódki pozostawał jego wspólnik. W ocenie pozwanej taki

stan rzeczy oddziaływał na brak bezstronności składu rozpoznającego sprawę

i skutkował wyłączeniem składu z mocy ustawy od rozpoznania sprawy.

Po pierwsze, co do zasady Sąd Najwyższy bierze pod uwagę nieważność

postępowania w postępowaniu apelacyjnym. Możliwe jest powołanie się w skardze

kasacyjnej pośrednio na nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji

(uchybienia procesowe sądu pierwszej instancji prowadzące do nieważności

postępowania na tym etapie) oraz jej nieuwzględnienie przez sąd drugiej instancji

(naruszenie przez ten sąd przepisów procesowych, mogące mieć istotny wpływ na

wynik sprawy), jeżeli zarzut dotyczy naruszenia art. 378 § 1 in fine k.p.c. albo art. 386

§ 2 k.p.c. (zob. postanowienia SN: z 17 kwietnia 2008 r., II UK 369/07; z 11 grudnia

2012 r., I UK 486/12; z 19 lutego 2013 r., II PK 264/12; z 6 lipca 2022 r., I CSK

3251/22). Istotne jest przy tym, aby skutki nieważności rozciągały się również

na postępowanie apelacyjne, a więc gdy uchybienie sądu pierwszej nie zostały

naprawione przez sąd odwoławczy, skoro mamy do czynienia z systemem apelacji

pełnej. Oczywiste jest, że w niniejszej sprawie ewentualna nieważność postępowania

I CSK 1806/26

4

przed Sądem pierwszej instancji (niezależnie, że nie zaistniała), nie „rozciągnęła się”

na postępowanie apelacyjne.

Po drugie, powołany na stanowisko sędziego, były pełnomocnik powódki,

nie orzekał w sprawie, co już samo przez się stanowiło, że nie zaistniały przyczyny

wyłączenia unormowane w art. 48 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. Podstawa wyłączenia nie

mogła zaistnieć bowiem tylko dlatego, że w toku sprawy pełnomocnik powódki, został

powołany na stanowisko sędziego, a następnie otrzymał funkcję zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Białymstoku.

Po trzecie, skarżąca zdaje się nie zauważać, że nieważność postępowania

zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa

albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy

(art. 379 pkt 4 k.p.c.), co nie dotyczy sytuacji opisanej w art. 49 § 1 k.p.c., na którą

powołano się w skardze kasacyjnej.

Po czwarte, pozwana nie wykazała, a nawet nie podnosiła, że były

pełnomocnik powódki znał osobiście skład orzekający w Sądzie Okręgowym albo

wykorzystywał funkcję, jaką pełnił w organach dyscyplinarnych. Nie sposób mówić

abstrakcyjnie o jakimkolwiek układzie personalnym i instytucjonalnym, gdyż

prowadziłoby to do absurdalnych wniosków, że udział sędziego, który przed objęciem

urzędu wykonywał zawód adwokata bądź radcy prawnego, z samego tego względu

narusza zasadę bezstronności.

Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,

określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne

mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,

a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących

w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy

różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,

dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu

(zob. np. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca

2007 r., II CSK 84/07; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08; z 24 lutego 2012 r., II PK

274/11; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20). Nie może stanowić przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jedynie przekonanie skarżącego

o „istotności” czy „ważności” problemu, który pojawia się na tle konkretnego

I CSK 1806/26

5

rozstrzygnięcia w postępowaniu przed sądem drugiej instancji ani nie może

sprowadzać się jedynie do polemiki ze stanowiskiem co do wykładni prawa przyjętym

przez ten sąd. Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie

o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających

z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie

rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika

z różnej wykładni przepisu (zob. np. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.,

II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).

Skarżąca wskazała na szereg przepisów, które w jej ocenie powinny zostać

poddane wykładni przez Sąd Najwyższy. Niemniej zasygnalizowana potrzeba

wykładni określonych przepisów nie została właściwie skorelowana z motywami

rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji. Skarżąca bowiem, podnosząc potrzebę

wykładni określonych przepisów, w istocie pomija ustalenia faktyczne poczynione

przez Sądy meriti, wiążące Sąd Najwyższy w toku postępowania kasacyjnego,

o czym będzie szerzej mowa w dalszej części uzasadnienia, przedstawiając własną

ocenę materiału dowodowego.

Odnosząc się jednak do poszczególnych problemów zasygnalizowanych

przez pozwaną, wyjaśnienia wymaga, po pierwsze, że kwestia określenia standardu

wykazania przesłanek odpowiedzialności deliktowej w sprawie o skutki zabiegu

kosmetycznego była już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego. W orzecznictwie

wyjaśniono bowiem, że w tzw. procesach lekarskich ustalenie w sposób pewny

związku przyczynowego między postępowaniem lekarza a powstałą szkodą jest

najczęściej niemożliwe, gdyż w świetle wiedzy medycznej w większości przypadków

można mówić tylko o prawdopodobieństwie wysokiego stopnia, a rzadko o pewności

czy wyłączności przyczyny (zob. np. wyroki SN: z 17 października 2007 r., II CSK

285/07; z 20 marca 2009 r., II CSK 564/08; z 24 czerwca 2020 r., IV CSK 619/18;

z 23 lutego 2022 r., II CSKP 98/22; z 30 kwietnia 2022 r., V CSKP 44/21; z 12 sierpnia

2025 r., II CSKP 640/23). Podkreśla się również, że granice możliwości i wymagań

dowodowych wyznacza aktualny stan wiedzy medycznej, co oznacza, że związek

przyczynowy nie musi być ustalony w sposób pewny (zob. wyroki SN z 17

października 2007 r., II CSK 285/07, i z 23 lutego 2022 r., II CSKP 98/22). Niekiedy

wskazuje się, że w przypadku zdarzenia szkodzącego polegającego na zaniechaniu

podjęcia odpowiednich czynności zasady przeprowadzania testu conditio sine qua

I CSK 1806/26

6

non ulegają modyfikacji w ten sposób, iż test ten przestaje polegać na badaniu,

czy szkoda wystąpiłaby, gdyby zaniechanie nie miało miejsca, ale czy – jeśli podjęto

by wymagane w danych okolicznościach działanie – ryzyko wystąpienia szkody

uległoby istotnemu zmniejszeniu (zob. wyroki SN z 4 listopada 2016 r., I CSK 739/15,

OSNC-ZD 2018, nr B, poz. 29, i z 30 kwietnia 2021 r., V CSKP 44/21). W istocie

stwierdzenie to stanowi jedynie inny sposób wyrażenia zasady, zgodnie z którą dla

ustalenia związku przyczynowego należy zadowolić się ustaleniem odpowiednio

wysokiego prawdopodobieństwa istnienia związku przyczynowego między

zdarzeniami rozpatrywanymi jako hipotetyczna przyczyna i hipotetyczny skutek

(wyrok SN z 23 stycznia 2026 r., II CSKP 271/25).

Oczywiście, w procedowanej sprawie mamy do czynienia z zabiegiem

kosmetycznym, niemniej jednak nie ma podstaw do uznania, że osobę

przeprowadzającą tego typu zabieg, a nieposiadającą wykształcenia medycznego i

uprawnień lekarskich, powinien obowiązywać obniżony standard odpowiedzialności.

Wręcz przeciwnie, osoba, która nie jest lekarzem, a podejmuje się ingerencji

w struktury skóry, powinna, tak jak lekarz, ponosić pełną odpowiedzialność

w przypadku zaistnienia szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym

ze zdarzeniem. Nie można przy tym zapominać o art. 355 § 2 k.c.

Po drugie, skarżąca kwestionuje wartość opinii sporządzonej przez biegłego

sądowego z uwagi na znaczny upływ czasu od zdarzenia objętego opinią, co, w jej

ocenie, może skutkować nieprzydatnością tej opinii. Skarżąca pomija jednak, że

dowód z opinii biegłego posiadającego wiadomości specjalne podlega ostatecznie,

jak wszystkie pozostałe środki dowodowe, ocenie sądu rozstrzygającego sprawę,

którego obowiązkiem jest wszechstronne jej rozpatrzenie, na podstawie wszystkich

przeprowadzonych dowodów. Opinia biegłego ma ułatwić sądowi należytą ocenę

zebranego w sprawie materiału, wtedy gdy potrzebne są do tego wiadomości

specjalne (postanowienie SN z 22 lipca 2026 r., I CSK 1045/26). Upływ czasu

od zaistnienia określonego zdarzenia może mieć wpływ na ocenę opinii biegłego

dokonaną przez sąd, jednakże w każdym wypadku uzależnione jest to od

okoliczności konkretnej sprawy, charakteru zdarzenia oraz treści opinii biegłego.

Niewłaściwą praktyką byłoby z góry zakładanie, że upływ czasu stanowi przesłankę

uniemożliwiającą dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonego zabiegu.

Bardzo często bowiem w sprawach medycznych strony decydują się dochodzić

I CSK 1806/26

7

roszczeń przed sądem dopiero po jakimś czasie, w szczególności, gdy wszystkie

negatywne skutki zdarzenia nie ujawniają się w momencie jego zaistnienia.

Należy także zwrócić uwagę na motywy rozstrzygnięcia przedstawione przez

Sąd Apelacyjny. Sąd ten wyjaśnił, że biegły wskazał, iż przebarwienia pozapalne,

których doznała powódka, świadczą o wykonaniu zabiegu z naruszeniem zasad

należytej staranności. Za najbardziej prawdopodobne źródło szkody uznano

w opiniach wyłącznie te czynniki, które były wywołane zachowaniem pozwanej.

Biegły zaliczył do nich zbyt duże stężenie albo zbyt długą ekspozycję kwasu

na skórze, która była zmieniona trądzikowe i nadmiernie podrażniona podczas

wcześniejszego oczyszczania z wykorzystaniem peelingu diamentowego. Skutki

uboczne są w takich przypadkach tym większe, im wyższe jest stężenie bądź czas

ekspozycji kwasu. Konkluzja ta nie uległaby zmianie, gdyby uznać, że użyty przez

pozwaną preparat miał stężenie 40%. Także taka wartość, szczególnie gdy

zastosowanie kwasu poprzedza wstępne oczyszczenie, wymaga dużego

doświadczenia i znacząco zwiększa ryzyko nadmiernej rekcji, czego efektem mogą

być poparzenia i blizny. Użycie preparatu zastosowanego przez pozwaną powinno

zatem mieć miejsce w obecności osób dysponujących odpowiednią wiedzą

medyczną. Ponadto do powikłań mogła też doprowadzić wtórna infekcja bakteryjna

skóry twarzy powódki. O istnieniu tej dolegliwości świadczyło występowanie

wydzieliny ropnej i to, że poszkodowana dobrze zareagowała na leczenie

antybakteryjne wdrożone w pierwszym dniu po zabiegu. Zakażenie to nie było

normalnym następstwem czynności kosmetycznych. Stanowiło skutek niepożądany,

który nie powinien powstać. Powódka wykazała przy tym, że prawdopodobnym

źródłem tej dolegliwości było przystąpienie pozwanej do zabiegu z niewyleczonym

zakażeniem lewej ręki, co jest obarczone bardzo wysokim ryzykiem powstania

powikłań.

Po trzecie, zadośćuczynienie przyznawane na podstawie art. 445 § 1 k.c.

ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej

wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych.

O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować

w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy – stopień cierpień (ich intensywność, czas

trwania, nieodwracalność następstw i inne podobne okoliczności). Niewymierny

w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym

I CSK 1806/26

8

samym sumy zadośćuczynienia sąd ma pewną swobodę. Ustalenie rozmiaru

krzywdy i wysokości zadośćuczynienia pozostawione jest zatem uznaniu sądu meriti.

Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym ma ograniczone możliwości w tym

zakresie, mógłby zakwestionować tę ocenę tylko wtedy, gdyby była rażąco błędna

(zob. np. postanowienie SN z 29 lutego 2024 r., I CSK 910/23; wyrok SN

z 24 października 2024 r., II CSKP 1312/22).

Sądy meriti nie miały wątpliwości, że powództwo wywodzone z art. 444

i 445 k.c. było usprawiedliwione co do zasady. W orzecznictwie nie budzi przy tym

wątpliwości, że zastosowany przez Sąd Apelacyjny art. 322 k.p.c. stanowi normę

dotyczącą miarkowania szkody i ma zastosowanie po tym, jak ta szkoda zostanie

udowodniona, zaś zgromadzone w sprawie środki dowodowe nie pozwalają na ścisłe

ustalenie jej wysokości. Wówczas ustalenie wysokości szkody powierza się ocenie

sędziowskiej. Wymóg wykazania szkody obejmuje nie tylko wykazanie prawnego

faktu odpowiedzialności, ale również elementów składających się na jej zakres

(postanowienie SN z 8 listopada 2023 r., I PSK 102/23).

Wykazanie przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zawartej

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista

zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona (zob. np. postanowienia SN: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ

28/06; z 5 września 2008 r., I CZ 64/08; z 11 grudnia 2024 r., I CSK 2993/24).

Niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej

prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby

wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących

w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (zob. np. postanowienia SN:

z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08;

z 28 października 2024 r., I CSK 2131/24). W judykaturze podkreśla się, że

przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie

prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob.

postanowienia SN: z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07; z 3 października 2013 r.,

I CSK 1806/26

9

III SK 11/13; z 15 kwietnia 2021 r., I CSK 720/20; z 26 listopada 2024 r., I CSK

2630/24).

Skarżąca podnosiła, że – pomimo iż jej odpowiedzialność co do zasady

została utrzymana – to Sąd Apelacyjny skorygował ustalenia Sądu Okręgowego,

obniżył zasądzone świadczenie i wyłączył bezpośredni związek części następstw

psychicznych ze zdarzeniem. W ocenie skarżącej nie wskazano precyzyjnie, jaki

zakres szkody oraz jej następstwa pozostają w adekwatnym związku przyczynowym,

a jakie nie.

Wbrew twierdzeniom skarżącej w motywach zaskarżonego orzeczenia

została zaprezentowana argumentacja, która dała podstawy zarówno do uznania, że

pozwana ponosi co do zasady odpowiedzialność za następstwa zdarzenia, jak i do

obniżenia świadczenia w postaci zadośćuczynienia oraz odszkodowania. Sąd

Apelacyjny wyjaśnił bowiem, że obrażenia doznane na skutek poparzenia miały

charakter wyłącznie kosmetyczny i nie naruszyły struktury nerwowej twarzy powódki,

a w wyniku przebytej terapii przebarwienia pooparzeniowe uległy zredukowaniu

i istnieje szansa, iż znikną samoistnie. Dolegliwości, jakich doświadczyła powódka

bezpośrednio po ekspozycji na kwas, byłyby stosunkowo znaczne także wówczas,

gdyby zabieg przebiegł prawidłowo. Sąd drugiej instancji spostrzegł, że cierpienia,

jakich doznała powódka w wyniku tej terapii naprawczej, były w części powiązane

również z usuwaniem blizn potrądzikowych, do których powstania strona przeciwna

się nie przyczyniła. Także zaburzenia adaptacyjne, które zaistniały w wyniku

powikłań pozabiegowych, choć stosunkowo dotkliwe, to jednak nie mogły trwać

dłużej niż dwa lata. Nie wywołały u niej istotnego pogorszenia funkcjonowania

w życiu codziennym, w tym w zakresie samoobsługi. Jej obecny stan psychiczny, jaki

opisano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przejawia się wprawdzie istnieniem

bardzo dolegliwych zaburzeń lękowo-depresyjnych, ale nie ma bezpośredniego

związku ze zdarzeniem szkodowym.

Sąd Apelacyjny wskazał zatem precyzyjnie na przyczyny, jakie przemawiały

za obniżeniem należnego zadośćuczynienia. Wyjaśnił także, że co do zasady

powódce przysługuje świadczenie odszkodowawcze w związku z poniesieniem

kosztów, które pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą powstałą

wskutek zdarzenia, za które odpowiedzialność ponosi pozwana. Sąd Apelacyjny

wyjaśnił również, że obecnie nie można precyzyjnie wskazać zakresu, w jakim

I CSK 1806/26

10

zabiegi naprawcze w klinice dotyczyły uszkodzeń skórnych powstałych na skutek

zdarzenia szkodowego, a w jakiej części obejmowały inne. Z pewnością jednak

część kosztów powstała na skutek zdarzenia szkodzącego, a zatem Sąd Apelacyjny

był uprawniony do zastosowania art. 322 k.p.c.

W tym miejscu należy wskazać, że skarżąca pomija rolę Sądu Najwyższego,

traktując go jako sąd trzeciej instancji. W zasadzie cała skarga kasacyjna, a więc

zarówno zarzuty kasacyjne, jak i wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania

(poza kwestią nieważności postępowania), stanowi polemikę z ustaleniami

faktycznymi poczynionymi przez Sądy obu instancji. Zdecydowaną jej większość

stanowi przytoczenie materiału dowodowego (w szczególności zeznań świadków)

i przedstawienie własnej oceny tego materiału. Pod pretekstem uchybienia prawu

materialnemu skarżąca zmierzała do niedopuszczalnego zakwestionowania

podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co już przesądzało o niemożności przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Krytyka oceny dowodów i ustalenia stanu

faktycznego zawarta w skardze kasacyjnej są a limine wyłączone z zakresu kontroli

kasacyjnej, tym bardziej zatem powoływanie się na to nie może świadczyć

o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Tak naprawdę został bowiem

zakwestionowany art. 233 § 1 k.p.c. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rozpoznając

skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy nie jest uprawniony ani do badania prawidłowości

ustaleń faktycznych, ani do oceny dowodów dokonanych przez sąd odwoławczy. Sąd

Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia

w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy.

Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów,

lecz także badanie czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich

oceny. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu

polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod pozorem

kontestowania błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych

przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c.,

jest a limine niedopuszczalny (zob. np. wyrok SN z dnia 16 maja 2018 r., II UK

139/17; postanowienie SN z 7 października 2025 r., I CSK 381/25).

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,

które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.

I CSK 1806/26

11

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3

w zw. z art. 99 w zw. z art. 981 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.,

z uwzględnieniem § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

[P.L.]

[a.ł]