Sąd Najwyższy nie przyjął skargi gminy w sporze o odszkodowanie; gmina zapłaci 5400 zł

Pozwana Gmina Miejska […] wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z 11 kwietnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości,

wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego w Poznaniu z 28 listopada 2022 r. i orzeczenie co do istoty sprawy

przez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących

I CSK 1824/26

2

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie tj. „art. 36 ust.

1 pkt 1 (co można odnieść jednak również do pkt 2) Ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu 4 i 6 tej ustawy oraz innymi

przepisami tej ustawy”. Skarżący wskazał ponadto, że „Wyjaśnienia wymaga

prawidłowa wykładnia art. 36 ust. 1 pkt 1 (oraz 2) upzp z uwzględnieniem art. 37

ust. 1 upzp” oraz powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie

prawne. Podniósł też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w zakresie

kwestii „rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniach o roszczenia z art. 36 ust. 1

upzp, w oparciu o normy art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc”.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga

przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych

stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w

danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego

potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i

orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Po pierwsze, skarżący nie wskazał, jaki konkretnie przepis lub przepisy

wymagają dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni. Nie spełnia tego wymagania

stwierdzenie, że jest konieczna wykładnia „art. 36 ust. 1 pkt 1 (co można odnieść

jednak również do pkt 2) Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w powiązaniu 4 i 6 tej ustawy oraz innymi przepisami tej ustawy” a następnie, że

I CSK 1824/26

3

„Wyjaśnienia wymaga prawidłowa wykładnia art. 36 ust. 1 pkt 1 (oraz 2) upzp

z uwzględnieniem art. 37 ust. 1 upzp”.

Po drugie, przywołane w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania w zakresie drugiej przesłanki kasacyjnej orzecznictwo

Sądu Najwyższego (s. 5-7 skargi) nie wskazuje na potrzebę dokonania

postulowanej przez skarżącego wykładni. Należy także zauważyć, że problematyka

poruszona w skardze była w ostatnim czasie przedmiotem pogłębionych rozważań

m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego: z 9 października 2020 r., III CSK 78/18; z 19

listopada 2020 r., II CSK 63/19; z 23 lutego 2022 r., II CSKP 442/22; z 30 czerwca

2022 r., II CSKP 65/22; z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 506/22; z 15 marca 2023 r.,

II CSKP 1654/22 (OSNC-ZD 2024, nr 2, poz. 11); z 26 stycznia 2024 r., II CSKP

1657/22 (OSNC-ZD 2024, nr 7-8, poz. 76); z 14 czerwca 2024 r., II CSKP 1905/22.

Skarżący nie wykazał, że istnieje potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego

odnośnie do powyższej problematyki.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,

przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się

w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Skarżący nie sformułował istotnego zagadnienia prawnego, co wyklucza

możliwość odniesienia się przez Sąd Najwyższy do tej przesłanki kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone

nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

I CSK 1824/26

4

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede

wszystkim pozwany nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym. Ponadto, argumentacja skarżącego

w istocie jest wymierzona w dokonaną przez Sądy meriti ocenę dowodów

i poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne. Jednak ta sfera uprawnień

jurysdykcyjnych sądu nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, gdyż w

myśl art. 3983 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów a zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd

Najwyższy jest w postępowaniu kasacyjnym związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Tego rodzaju uchybienia nie

mogą więc uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.

oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył

skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

(D.Z.)

[a.ł]