Zapłata za samą gotowość do usług. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej T.J.

Wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej zasądził od

pozwanego T.J. na rzecz K. spółki z o.o. w B. kwotę 50 269,38 zł z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od wskazanych szczegółowo

kwot oraz oddalił powództwo w pozostałej części. Apelacja pozwanego została

oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 28 listopada 2024 r.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym

od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład

Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście

niezgodnych z prawem.

Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg

pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych)

kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu

merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwany powołał się

na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego kwestii, czy

oświadczenie woli pozwanego mające na celu zlecenie dokonywania na jego rzecz

określonych czynności (świadczenie usług) przy jednoczesnej biernej postawie

I CSK 1904/25

3

powoda, który żadnych czynności i żadnych usług nie świadczy, w tym nie zabiega

nawet o przystąpienie do przedsiębrania takich czynności (dokonywania usług),

może po myśli art. 3531 k.c. kreować uprawnienie powoda do żądania zapłaty

świadczenia w postaci wynagrodzenia z tytułu umowy o świadczenie usług. Czy

strony mogą umówić się w ramach umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług

(art.750 k.c.) na zapłatę wynagrodzenia za gotowość do świadczenia niepieniężnego

drugiej strony.

W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki,

istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem

nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia

jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji rozpoznania

skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa oraz będzie

miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla

innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września

2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący nie

sformułował przedstawionych przez siebie zagadnień w sposób przyjęty przy

zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na

podstawie art.390 k.p.c., nie zawarł we wniosku pogłębionego wywodu prawnego

usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazał także argumentami ściśle

jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a także

wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu

prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 13 lipca

2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2 grudnia 2014 r., II

CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). Pytania te nie stanowiły zatem

abstrakcyjnych zagadnień prawnych o uniwersalnym charakterze, mających na

dodatek cechę nowości, lecz będąc ściśle zakotwiczone w okolicznościach

faktycznych sprawy oraz treści umowy stron, zmierzały, w istocie, do weryfikacji

trafności rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji, a zatem nie spełniały wymagań

stawianych pierwszej przyczynie kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego na rzecz powoda, który wniósł w terminie odpowiedź na skargę

kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98,

I CSK 1904/25

4

art.108 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat

za czynności adwokackie jedn. tekst : Dz.U. z 2023 r., poz.1964 ze zm. ).

(A.D.)

[a.ł]