Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
I CSK 1956/26
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
27 sierpnia 2026 r.
Rozstrzygnięcie
Zasądzono
Zasądzono
2700 zł
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Bank zapłaci 2700 zł kosztów po tym, jak SN odmówił przyjęcia jego skargi kasacyjnej

Przejdź do orzeczenia, 3 min czytania

Spór

Klient S.B. pozwał Bank S.A. w W. o zapłatę w sprawie związanej z kredytem powiązanym z walutą obcą. Bank zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 10 marca 2026 r. skargą kasacyjną.

Ustalenia sądu

Sąd Najwyższy nie badał ustaleń faktycznych, lecz ocenił, czy zagadnienia prawne przedstawione przez bank uzasadniają przyjęcie skargi. Bank twierdził, że zagadnienia są istotne, a powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku i zasądził od banku na rzecz S.B. 2700 zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami.

Dlaczego

Sformułowane przez bank zagadnienia nie są nowe, bo Sąd Najwyższy odnosił się do nich wielokrotnie, a ostatecznie w uchwale składu całej Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22). Sąd nie dopatrzył się też nieważności postępowania.

Dla firm

Spełnienie świadczeń w całości w wykonaniu nieważnej umowy nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu jej upadku i żądaniu zwrotu spełnionych na jej podstawie świadczeń.

Więcej o sprawie

Bank chciał, żeby Sąd Najwyższy rozstrzygnął, czy umowa kredytu powiązanego z walutą obcą jest kredytem walutowym. Pytał też, czy w pełni spłacona umowa może być podstawą roszczeń zwrotnych.

Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom, gdyż nie są to zagadnienia nowe.

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy
Rozstrzygnięcie
Zasądzono
Zasądzono
2700 zł
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Cywilna Wydział I
Sygnatura
I CSK 1956/26

Treść orzeczenia

I CSK 1956/26

POSTANOWIENIE

27 sierpnia 2026 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Marcin Łochowski

na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie

w sprawie z powództwa S.B.

przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.

o zapłatę,

na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu

z 10 marca 2026 r., II Ca 2298/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz S.B. 2700

złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w

wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po

upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia

Bank spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego w Poznaniu z 10 marca 2026 r., zaskarżając ten wyrok w całości,

wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

I CSK 1956/26

2

1) Czy w sytuacji, w której w umowie kredytu powiązanego z walutą obcą,

postanowienia dotyczące zastosowania przeliczeń walutowych (stosowania kursów

wymiany i bankowej tabeli kursów walut) mają charakter fakultatywny, a umowa

przewiduje jako zasadę spłatę kredytu bezpośrednio w walucie kredytu (CHF) oraz

daje kredytobiorcy możliwość wypłaty kredytu bezpośrednio w walucie kredytu, to

czy umowę tego rodzaju kwalifikować można jako umowę kredytu walutowego?

2) Czy w świetle art. 385 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady

93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w

umowach konsumenckich fakt, że umowa pożyczki albo kredytu powiązanego z

walutą obcą jest już całkowicie wykonana i wygasła – w związku z czym konsument

nie jest już związany postanowieniem niedozwolonym – ma wpływ, a jeśli tak, to

jaki, na możliwość powoływania się przez konsumenta na trwałą bezskuteczność

(nieważność) umowy z uwagi na zawarcie w niej postanowień niedozwolonych,

a także na możliwość dochodzenia w takiej sytuacji roszczeń restytucyjnych

wywodzonych z trwałej bezskuteczności (nieważności) umowy z powołaniem na

tzw. teorię dwóch kondykcji – skoro celem przepisów o postanowieniach

niedozwolonych jest przywrócenie zachwianej równowagi kontraktowej, a umowa

między stronami już nie obowiązuje?

W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym

wymaganiom, gdyż nie są to zagadnienia nowe. Wprost przeciwnie,

w dotychczasowym bogatym orzecznictwie Sąd Najwyższy odnosił się do tych

zagadnień wielokrotnie i wyczerpująco. Swoistym zwieńczeniem orzecznictwa Sądu

Najwyższego dotyczącego problematyki kredytów denominowanych

I CSK 1956/26

3

i indeksowanych jest uchwała składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25

kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), do której treści oraz

uzasadnienia, w tym również powołanego w nim orzecznictwa, należy odesłać.

Ponadto w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi

wątpliwości, że spełnienie świadczeń w całości w wykonaniu nieważnej

(niewiążącej) umowy nie stoi na przeszkodzie stwierdzenia jej upadku i

skutecznego żądania zwrotu spełnionych na jej podstawie świadczeń. Takie

rozwiązanie zapobiega również pośredniemu sankcjonowaniu nieważnych

(niewiążących) czynności prawnych przez uznanie skuteczności prawnej ich

wykonania (zob. np. wyroki SN z 19 grudnia 2024 r., II CSKP 722/24, i z 15

stycznia 2026 r., II CSKP 881/25).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i

3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania

kasacyjnego.

(D.Z.)

[SOP]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.