SN odrzucił skargę spółek o zwrot 147 tys. zł, bo nie wskazały punktów zaskarżenia

Wyrokiem z 29 grudnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił

powództwo S.1 sp. z o.o. w G. i S.2 sp. z o.o.

w G. przeciwko V. sp. z o.o. w G. (pkt 1) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 i

3).

Wyrokiem z 5 listopada 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację

powodów (pkt 1) i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt 2).

Powodowie wnieśli skargę kasacyjną, w której zaskarżyli wyrok Sądu

Apelacyjnego „w części, tj. w zakresie oddalonego roszczenia powodów o zapłatę

kwoty 147.545,92 złotych tytułem zwrotu kwot zatrzymanych jako zabezpieczenie

I CSK 1975/25

2

należytego wykonania umowy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem czy zostało

zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie oraz

wniosek o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany.

Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej

podlega badaniu przez sąd drugiej instancji i przez Sąd Najwyższy, a uchybienie

tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów

skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). Wymagania te

powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto każde z nich ma charakter

samoistny; powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych.

W okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że zostało

spełnione wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., który nakłada na

skarżącego obowiązek precyzyjnego wskazania zakresu zaskarżenia. Skarżący

wskazali, że zaskarżają wyrok Sądu drugiej instancji „w części, tj. w zakresie

oddalonego roszczenia powodów o zapłatę kwoty 147.545,92 złotych tytułem

zwrotu kwot zatrzymanych jako zabezpieczenie należytego wykonania umowy”.

Przytoczony wyżej zakres zaskarżenia nie określa, która część wyroku

została objęta skargą – czy tylko punkt pierwszy we wskazanej części, czy także

punkt drugi. Jest to o tyle istotne, że podważenie rozstrzygnięcia co do meritum

może rzutować na postanowienie o kosztach postępowania, a Sąd Najwyższy nie

może domniemywać zakresu zaskarżenia. Obowiązujący w postępowaniu ze skargi

kasacyjnej przymus radcowsko-adwokacki, czyli ustawowy wymóg sporządzenia

skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika, nakazuje przyjąć, że w razie

zaskarżenia wyroku sądu drugiej instancji „w części”, wymaganie przewidziane

w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. jest spełnione tylko wówczas, gdy zakres zaskarżenia

został oznaczony przez wskazanie konkretnych punktów sentencji, które skarżący

kwestionuje. Stwierdzenie, że wyrok został zaskarżony „w części” wyłącza

możliwość przyjęcia, że zaskarżeniem został objęty w całości lub w części

I CSK 1975/25

3

określony punkt sentencji, jeżeli nie został on przez skarżącego wyraźnie wskazany

(tak postanowienie SN z 14 stycznia 2016 r., II CSK 374/15; postanowienie SN

z 14 września 2016 r., III CSK 315/15). Przyjąć zatem należy, że zakres

zaskarżenia nie został oznaczony prawidłowo, a Sąd Najwyższy nie może tego

zakresu domniemywać.

Z tych względów na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzeczono, jak

w sentencji.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

A.G.

[a.ł]