Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej A.P. w sporze o zapłatę z T.S.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego

osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

I CSK 2004/24

2

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego Lublinie z 31 stycznia

2024 r.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się

na jej oczywistą zasadność.

W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono, że przesłanka oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej oznacza, iż dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka

w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które

powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają

wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co

jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań

lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,

rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących

w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności

przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., z dnia 18

września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ. i z dnia 13 marca 2017 r., I CSK 596/16,

nie publ.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy

wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w

zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym

ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika

(por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22

marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi

kasacyjnej powoda nie pozwala przyjąć, by była ona – w powyższym rozumieniu –

oczywiście uzasadniona. Powód nie wykazał bowiem, że zastosowanie powołanych

w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby wskazywać na

oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było – w okolicznościach sprawy –

I CSK 2004/24

3

oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest

oczywiście nieprawidłowe.

Z tych względów należało uznać, iż wniesiona skarga kasacyjna nie jest

oczywiście uzasadniona i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989

§ 2 k.p.c.).

Karol Weitz

[SOP]