Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powoda w sporze o zwrot pożyczki

Powód A.G. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Lublinie z 11 lutego 2026 r., wydanego w sprawie przeciwko W.M. o zapłatę.

Na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powód

przytoczył następujące zagadnienie prawne: Czy w świetle art. 720 § 1 i 2 k.c. w

zw. z art. 3531 k.c. oraz art. 65 § 1 i 2 k.c. dopuszczalne jest zawarcie umowy

pożyczki w formie pisemnej, której zgodnym celem stron jest wyłącznie

uregulowanie i sformalizowanie (stwierdzenie pismem) wcześniejszych,

faktycznych przesunięć majątkowych, w ramach których doszło już do przekazania

dłużnikowi przedmiotu pożyczki, czy też dla skuteczności tak sporządzonej umowy i

powstania roszczenia o zwrot pożyczki niezbędne jest ponowne, fizyczne wydanie

środków pieniężnych po dacie podpisania dokumentu?

I CSK 2102/26

2

Dodatkowo zaznaczył, że tak zarysowana problematyka uzasadnia potrzebę

dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 720 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że zagadnienie prawne powinno

zostać sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie powinno być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji

i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. m.in. postanowienia SN z 25 lutego 2026

r., I CSK 2774/25; z 25 listopada 2025 r., I CSK 1886/24; z 11 stycznia 2024 r., I

CSK 6184/22; z 13 grudnia 2023 r., I CSK 5954/22 oraz z 25 października 2023 r.,

III USK 286/22).

Analogiczne wymagania stawia się również potrzebie dokonania wykładni

określonego przepisu prawa. W ramach tej przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany jeszcze

problem lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą. Jeżeli zaś wykładnia

tego przepisu została już dokonana lub ujednolicona, niezbędne jest podanie

dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona linia orzecznicza wymaga zmiany

(zob. np. postanowienia SN: z 11 czerwca 2026 r., I CSK 2025/25; z 18 grudnia

2025 r., I CSK 1787/25; z 11 grudnia 2024 r., I CSK 4586/23; z 25 października

2023 r., I CSK 2989/23; z 27 września 2023 r., I CSK 4679/22, z 17 sierpnia 2023

r., I CSK 5668/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22 oraz z 14 czerwca 2023 r., I

CSK 1231/23).

Skarżący nie uczynił zadość tym wymaganiom. Usiłował bowiem nadać

problemowi charakter jurydyczny, związany z naturą umowy pożyczki i granicami

swobody kontraktowania w zakresie jej zawarcia. Tymczasem w istocie

argumentacja powoda została oparta o niewystępujące w ustaleniach faktycznych

sprawy założenie, że intencją stron w chwili zawierania spornej umowy było

sformalizowanie wcześniejszych ustaleń i przesunięć majątkowych. Tymczasem

sądy rozpoznające sprawę ustaliły, że w sprawie nie występują przesłanki

pozwalające nadać oświadczeniom woli stron takie znaczenie. Tym samym powód

I CSK 2102/26

3

bazuje na własnej, polemicznej względem dokonanej przez Sądy meriti, ocenie

stanu faktycznego. Kwestionowanie zaś ustaleń faktycznych w sprawie jest

niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego ze względu na brzmienie

art. 3983 § 3 oraz art. 39820 § 2 k.p.c.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania

[SOP]