Nadleśnictwo nie doczeka się kasacji i zapłaci 5400 zł kosztów postępowania

Postanowieniem z 2 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił

apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Gorlicach z 19 kwietnia

2024 r., w którym Sąd m.in. dokonał zniesienia współwłasności w ten sposób, że

nieruchomość tę przyznał na wyłączną własność uczestnikowi.

Uczestnik wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego,

zaskarżając je w całości. Wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.

może obligować sąd do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia

postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej w sprawie cywilnej.

Wnioskodawca złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawcy

kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi

nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest

ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu

dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do

czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi jedynie

w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga kasacyjna

nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

wymaga sformułowania problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy

I CSK 2111/25

3

charakter oraz znaczenie dla rozwoju prawa. Chodzi przy tym o problem, który nie

został dotychczas rozstrzygnięty w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob.

postanowienia SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK

623/13; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14,

i z 6 lutego 2026 r., I CSK 719/25).

Sformułowanego przez uczestnika zagadnienia nie sposób uznać za istotne.

Wobec jasnego brzmienia art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. jego rozstrzygnięcie nie nastręcza

żadnych trudności. W przepisie tym wskazano bowiem, że sąd może zawiesić

postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego

toczącego się postępowania cywilnego. Zawieszenie postępowania na tej podstawie

ma zatem charakter fakultatywny i jest pozostawione uznaniu sądu, co zostało

potwierdzone w licznym orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. m.in. wyrok SN z 17

maja 2017 r., V CSK 494/16, oraz postanowienia SN: z 27 marca 2014 r., I CSK

350/13; z 21 października 2014 r., V CSK 181/14; z 19 listopada 2020 r., I CSK

434/20; z 29 czerwca 2022 r., I CSK 2373/22, i z 10 maja 2024 r., I CSK 6327/22).

Skoro zaś sformułowane przez skarżącego zagadnienie wielokrotnie stanowiło

przedmiot wypowiedzi Sądu Najwyższego, nie można również uznać, by miało

charakter precedensowy, czego wymaga się na tle art. art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że wniosek o zawieszenie postępowania do

czasu rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez uczestnika od wyroku Sądu

Okręgowego w Nowym Sączu z 4 maja 2022 r. został oddalony postanowieniem

Sądu Rejonowego w Gorlicach z 20 kwietnia 2023 r. (k. 36). Skarżący nie

kwestionował tego rozstrzygnięcia w apelacji, poruszył natomiast tę kwestię dopiero

w postępowaniu kasacyjnym. Wobec tego nie sposób przyjąć, aby zaniechanie

zawieszenia postępowania stanowiło uchybienie Sądu drugiej instancji, a skarga

kasacyjna jest środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu tego Sądu.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3

k.p.c. oraz art. 98 § 1, 11, 3 i 4 i art. 99 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a także § 10 ust. 4

pkt 2 w zw. z § 5 pkt 6, § 2 pkt 7 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

I CSK 2111/25

4

(E.M.)

[SOP]