Sąd Najwyższy nie przyjął skargi syndyka w sporze kredytobiorczyni z upadłym bankiem

Wyrokiem częściowym z 16 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach

oddalił apelację pozwanego – syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.

od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 13 grudnia 2022 r., w którym Sąd

m.in. ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy kredytu zawartej

między powódką a Bankiem.

W toku postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny zawiesił postępowanie

w sprawie i podjął je w zakresie objętym roszczeniem o ustalenie z udziałem

syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,

zaskarżając ten wyrok w całości. Powołał się na występowanie w sprawie istotnego

I CSK 2122/24

2

zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy

postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy o ustalenie nieistnienia stosunku

prawnego z umowy kredytu waloryzowanego (indeksowanego albo

denominowanego) do waluty obcej, wytoczone przeciwko upadłemu bankowi

(kredytodawcy), jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy

upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo

upadłościowe i tym samym podlega zawieszeniu na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 lub

art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa

upadłościowego do czasu rozpoznania zgłoszenia na liście wierzytelności lub,

odpowiednio, odmowy uwzględnienia wierzytelności na liście wyczerpania trybu

określonego ustawą?”.

Wskazał również, że w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw.

z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego oraz art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.

144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Zagadnienie, które formułuje skarżący, zostało już rozstrzygnięte

w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z 19 września 2024 r., III CZP 5/24

(OSNC 2025, nr 4, poz. 42), Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że postępowanie

sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie

nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi,

co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą

„o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art.

145 ust. 1 Prawa upadłościowego, a tym samym może być podjęte z chwilą

ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. Nie można także uznać, by w sprawie

I CSK 2122/24

3

występowała potrzeba wykładni wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów.

Dokonanie jej przez Sąd Najwyższy miało bowiem doprowadzić sprowadzać się do

rozstrzygnięcia tożsamej kwestii, która była przedmiotem przywołanej wyżej

uchwały.

Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Marcin Krajewski

(E.M.)

[SOP]