SN nie przyjął skargi kasacyjnej w sporze o uchwałę spółdzielni mieszkaniowej

1. Wyrokiem z 22 stycznia 2026 r., Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w sprawie

z powództwa A. J. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej […] w […], o ustalenie

nieistnienia uchwały ewentualnie o uchylenie uchwały, na skutek apelacji powoda od

wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 15 kwietnia 2024 r., oddalił apelację (pkt

1) oraz orzekł o kosztach postępowania (pkt 2).

2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona

powodowa, zaskarżając wyrok w całości.

3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując

się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego

orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście

wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona

w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi

kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony

wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie

służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej

jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest

usprawiedliwione.

5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na

skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia

I CSK 2132/26

3

skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że

skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń,

będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do

czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo

i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być

zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się

instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Tak więc, nie w każdej sprawie,

nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy

wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania,

w przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się wbrew obowiązującym regulacjom

sądem trzeciej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie ewentualnych

błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.

6. Skarga kasacyjna strony powodowej nie zawiera argumentów

dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi

powołana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

7. Powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

oznacza, zgodnie z poglądem utrwalonym w judykaturze, że skarżący musi

przedstawić dokładny wywód, na czym – jego zdaniem – polega oczywista

zasadność skargi w danej sprawie z przytoczeniem przepisów, których naruszenie ją

spowodowało oraz argumentację wskazującą na to, dlaczego opisane naruszenie

doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Przesłanką

przyjęcia skargi kasacyjnej, w trybie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie jest oczywiste

naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 i

przywołane tam orzecznictwo). Skarżący, przedstawiając – jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej „oczywiste naruszenie prawa” –

powinien zatem wykazać kwalifikowany charakter tego naruszenia (zob.

postanowienia SN: z 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z

10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 15 kwietnia 2021 r.,

IV CSK 617/20).

W analizowanej skardze kasacyjnej uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej nie spełnia powyżej opisanych wymogów. Skarżący w uzasadnieniu nie

I CSK 2132/26

4

wskazał przepisów, które zostały naruszone. Nie skonstruował w tej części

uzasadnienia dokładnego wywodu, na czym – jego zdaniem – polega oczywista

zasadność skargi w tej konkretnej sprawie. Ograniczył się jedynie do ogólnych

stwierdzeń, wyrażonych w kilku zdaniach, których istota zawiera się w następującym

zdaniu: „Przywołane w skardze okoliczności świadczą o tym, że w niniejszej sprawie

bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, a jednocześnie

rodzaj i zakres tych uchybień świadczy o tym, że miały one decydujący wpływ na

treść zaskarżonego orzeczenia.”

Przypomnieć trzeba, że w orzecznictwie SN wskazuje się, że wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie

przedsądu, natomiast podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero

po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego

rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione,

oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2

k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,

ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach

przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej

do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob.

postanowienia SN z 22 maja 2024 r., I CSK 786/24).

Biorąc powyższe pod uwagę, nie ma możliwości pośredniego

wyartykułowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z innych

części skargi. W konsekwencji tego nie można w treści uzasadnienia skargi

kasacyjnej doszukiwać się fragmentów mogących wskazywać na taki wniosek, a tym

bardziej na jego uzasadnienie.

8. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

9. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

[a.ł]

I CSK 2132/26

5