SN odmówił przyjęcia skargi syndyka banku, powodowie dostaną 1350 zł kosztów

Pozwany syndyk masy upadłości Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną

od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 13 marca 2025 r.,

zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty

sprawy przez uwzględnienie apelacji i oddalenie powództwa, ewentualnie

I CSK 2151/26

2

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie wyroku

Sądu Okręgowego w Gdańsku z 13 czerwca 2022 r. w części i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd

drugiej instancji naruszył art. 221 k.c. przez przyznanie powodom statusu

konsumenta, a tym samym objęcie powodów ochroną przysługującą wyłącznie

konsumentom.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Z ustaleń

faktycznych, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika, że

umowa kredytu została zawarta w 2006 r., powodowie przystosowali zakupioną

nieruchomość do wynajmowania w latach 2010-2011, a powód w czerwcu 2017 r.

zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na wynajmie

pokoi. Według skarżącego świadczy to o istnieniu związku między zawarciem

umowy a prowadzeniem przez powodów działalności gospodarczej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że z perspektywy art.

221 k.c. cel zawarcia umowy stanowi co do zasady kwestię faktyczną, a w

konsekwencji jego ustalenie stanowi domenę sądów meriti, które mogą w tym

I CSK 2151/26

3

zakresie korzystać nie tylko z dowodów, lecz także wnioskowań opartych na

regułach logiki i zasadach doświadczenia życiowego (wyrok SN z 14 maja 2025 r.,

II CSKP 831/24). Prawidłowość tego rodzaju wnioskowań pozostaje poza kognicją

Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (zob. np. postanowienie SN zz 22

stycznia 2021 r., III CSKP 23/21, OSNC 2022, nr 1, poz. 5). Przy tym uprawnioną

podstawę tego rodzaju wnioskowań mogą stanowić nie tylko okoliczności sprzed

zawarcia umowy, lecz także te, które nastąpiły po jej zawarciu. Nie jest to

równoznaczne z nieprawidłowym odstąpieniem od zasady, według której przy

badaniu statusu konsumenta miarodajna jest chwila dokonania czynności prawnej

(zob. wyrok SN z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22). Ustaleniu, czy czynność ta – w

chwili jej dokonania – nie była bezpośrednio związana z działalnością gospodarczą

lub zawodową (art. 221 k.c.) może bowiem służyć również odwołanie się do

okoliczności, które miały miejsce ex post, już po zawarciu umowy (tak wyrok SN z 6

września 2024 r., II CSKP 964/23, OSNC 2025, nr 2, poz. 21).

W okolicznościach sprawy podważenie przyjętego przez Sąd Apelacyjny

celu zwarcia umowy kredytu wymagałoby więc weryfikacji ustaleń faktycznych, co

w postępowaniu kasacyjnym jest wykluczone (art. 39813 § 2 k.p.c.). Przytoczona we

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentacja nie może więc

prowadzić do konkluzji o oczywistej zasadności skargi.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.

oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył

skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

I CSK 2151/26

4

(D.Z.)

[SOP]