Bank kwestionował charakter kredytu frankowego. SN nie przyjął skargi kasacyjnej

1. Wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalił,

że bliżej określona umowa o kredyt mieszkaniowy zawarta 26 marca 2009 r.

pomiędzy powodami J.G. i W.Z. a Bank1 spółką akcyjną w W., którego następcą

prawnym jest pozwana Bank spółka akcyjna w W., jest nieważna; zasądził od

strony pozwanej łącznie na rzecz powodów kwotę 54 541,88 zł wraz z bliżej

określonymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie; zasądził od strony pozwanej

I CSK 227/25

2

łącznie na rzecz powodów kwotę 64 361,36 CHF z bliżej określnymi ustawowymi

odsetkami za opóźnienie; oddalił powództwo w pozostałym zakresie i rozstrzygnął o

kosztach procesu.

2. Na skutek apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem

z 28 czerwca 2024 r. oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania

apelacyjnego.

3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiódł pozwany.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się

na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący stwierdził,

że w sprawie występują następujące istotne zagadnienia prawne:

a) czy w konstrukcji umowy kredytu denominowanego wskazana w umowie kwota

kredytu w walucie obcej stanowi „kwotę salda technicznego”, które ma służyć tylko

do przeliczenia, w dniu uruchomienia kredytu, wysokości należnego kredytobiorcy

świadczenia w złotych polskich, czy też wskazana w umowie kredytu

denominowanego kwota kredytu w walucie obcej stanowi w istocie kwotę

zobowiązania banku do oddania do dyspozycji kredytobiorcy udzielonego mu

kredytu?

b) czy bank zobowiązując się do oddania do dyspozycji kredytobiorcy środki

pieniężne zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego spełnia swoje świadczenie

główne z umowy kredytu tj. oddaje do dyspozycji kredytobiorcy te środki dopiero

z chwilą ich przekazania, w wykonaniu dyspozycji kredytobiorcy, na oznaczony

w umowie cel, czy też świadczenie to spełnia już z chwilą umożliwienia

kredytobiorcy wykorzystania tych środków pieniężnych, które następuje poprzez

wydanie bankowi więżących dyspozycji uruchomienia kredytu zgodnie z warunkami

określonymi w umowie?

4. Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie od strony

pozwanej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 227/25

3

5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze

już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob.

np. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,

że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania

cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę

interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa

oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń

wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie

zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie

sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji

tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach

której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap

postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś

merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej

z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas

usprawiedliwione.

6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna

strony pozwanej mimo obszerności wywodów nie zawiera argumentów

wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c. uzasadniająca przyjęcie sprawy do rozpoznania.

7. Oba sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne koncentrują się

wokół kwestii, czy kredyt denominowany w walucie obcej jest kredytem walutowym

czy też kredytem udzielonym z złotych polskich (drugie zagadnienie dotyczy tej

kwestii pośrednio – jego rozstrzygnięcie ma według skarżącego przesądzić tezę

leżącą u podłoża zagadnienia pierwszego). Skarżący formułując zagadnienia

prawne w istocie podważa zasadność przyjęcia w uwarunkowaniach sprawy,

iż udzielony powodom kredyt denominowany do waluty obcej jest kredytem

I CSK 227/25

4

udzielonym w złotych polskich. Teza ta nie ma jednak potwierdzenia

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który stoi na stanowisku, że umowy kredytu

denominowanego lub indeksowanego do waluty innej niż waluta polska są

kredytami udzielonymi w złotych polskich (zob. np. wyroki SN: z 27 kwietnia 2023 r.,

II CSKP 1027/22, i z 23 września 2025 r., II CSKP 57/24). Okoliczność, że powód

od samego początku mógł spłacać kredyt w walucie CHF nie powoduje,

że zaciągnięty przez niego kredyt był kredytem walutowym, skoro powód mógł

również dokonywać spłat w walucie PLN. Nie jest kredytem walutowym taki,

w którym w umowie wskazana została jako tzw. kwota kredytu waluta obca,

natomiast uruchomienie, tj. spełnienie świadczenia przez bank, nastąpić ma

zgodnie z umową w walucie polskiej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 31 stycznia

2023 r., II CSKP 334/22). W przypadku kredytu walutowego kwota kredytu jest

wyrażona w walucie obcej, w takiej walucie udostępniona kredytobiorcy i w takiej

walucie również jest dokonywana spłata kredytu. Kredytobiorcy przysługuje

wówczas wobec kredytodawcy roszczenie wyrażone w walucie obcej,

tzn. kredytobiorca może żądać od kredytodawcy wypłaty kwoty kredytu w walucie

obcej (zob. też wyroki SN: z 7 listopada 2019 r., IV CSK 13/19; z 30 września

2020 r., I CSK 556/18; z 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22; z 31 stycznia 2023 r.,

II CSKP 334/22 z 27 marca 2024 r., II CSKP 1258/22; postanowienia SN:

z 13 sierpnia 2024 r., I CSK 1109/23; z 20 lipca 2023 r. I CSK 6022/22, i z 30 lipca

2025 r., I CSK 506/25). W świetle powyższego wypadało uznać, że sformułowane

zagadnienia prawne nie spełniają wymogów wynikających z art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., nie mają bowiem przymiotu nowości.

8. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

9. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

10. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108

§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Krzysztof Grzesiowski

I CSK 227/25

5

(G.N.-J.)

[SOP]