Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powoda w sporze o zapłatę z ubezpieczycielem

W związku ze skargą kasacyjną powoda Z. U. od wyroku Sądu Apelacyjnego

we Wrocławiu z 22 grudnia 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 2419/26

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd

Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej zobowiązuje go do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do

wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi

za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/0; z 3 lutego 2010 r., II PK 304/09;

z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi

bowiem wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że

wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że

z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez

konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych

sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa

niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo

z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie

prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są

usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej

I CSK 2419/26

3

oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. W świetle motywów

zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, że nastąpiły uchybienia o charakterze

elementarnym.

Skarżący wskazał, że uchybienie przesądzające o oczywistej zasadności

skargi kasacyjnej wynika z faktu, iż wbrew ciążącemu na Sądzie Odwoławczym

obowiązkowi z art. 378 § 1 k.p.c., nie rozpoznał on sprawy na nowo, w granicach

wytyczonych przez apelację. W ocenie skarżącego „Sąd nie pochylił się dość

wnikliwie nad podniesionymi w apelacji zarzutami naruszenia prawa procesowego.”

Argumentacja dotycząca naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. stanowi w istocie

polemikę z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi Sądu Apelacyjnego,

niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym (art. 398³ § 3 k.p.c.). Niezadowolenie

strony skarżącej z rozstrzygnięcia sprawy również nie przesądza o oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej. Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu było, czy

działania lub zaniechania szpitala uzdrowiskowego miały bezpośredni wpływ na

chorobę powoda. Jak wskazały Sądy obu instancji, z opinii biegłego

przeprowadzonej w sprawie w sposób jednoznaczny wynikało, że zabiegi

wykonywane u powoda podczas pobytu w szpitalu uzdrowiskowym nie były w jego

stanie zdrowia szkodliwe i nie zagrażały jego życiu i zdrowiu. Wobec tego powództwo

musiało zostać oddalone.

Uznać zatem należy, że wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

przyczyny nie uzasadniały jej przyjęcia do rozpoznania.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.

102 k.p.c.

M.L.

[a.ł]