Spór o opłaty i prowizje w umowie faktoringu. SN nie przyjął skargi kasacyjnej pozwanego

Wyrokiem z 12 marca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił wyrok

Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 czerwca 2023 r. w ten sposób, że zasądził od

pozwanego I. S.A. w W. na rzecz powoda P. sp. z o.o. w W. kwotę 41 819,91 euro z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 11 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

I CSK 2487/24

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez

stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany

podniósł, że jest ona oczywiście uzasadniona ze względu na dokonanie przez Sąd

drugiej instancji błędnej wykładni postanowienia punktu 19 litera c łączącej strony

umowy faktoringu.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przywołanej

przyczynie kasacyjnej obligowało pozwanego do wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia przytoczonych we wniosku przepisów prawa materialnego lub

procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej, bez studiowania akt sprawy i prowadzenia

bardziej złożonych rozumowań (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12

grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V

CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie

I CSK 2487/24

3

i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego

skutek polegający na wydaniu oczywiście sprzecznego z prawem i

nieprawidłowego orzeczenia, które z tych przyczyn nie może się ostać w obrocie

prawnym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III

CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK

113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29 września 2017 r., V CSK

162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17 z 5

października 2018 r., V CSK 168/18).

Skarżący nie wykazał tak rozumianej czwartej przyczyny kasacyjnej. W

uzasadnieniu zakażonego wyroku Sąd Apelacyjny przeprowadził obszerną analizę

spornego postanowienia umownego, dotyczącego należnych pozwanemu opłat i

prowizji umownych, zmierzającą do wykładni tego postanowienia z zastosowaniem

zawartych w art. 65 k.c. dyrektyw interpretacyjnych na tle przytoczonych orzeczeń

Sądu Najwyższego, przedstawiając uporządkowane argumenty, przemawiające za

przyjętą przez Sąd interpretacją umowy, prowadzącą do uwzględnienia powództwa.

Nie sposób zatem uznać, że skarga kasacyjna, zawierająca polemikę pozwanego z

tym rozumowaniem, jest oczywiście zasadna.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego na rzecz powoda, który wniósł w terminie odpowiedź na skargę

kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98,

art.108 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie jedn. tekst : Dz.U. z 2023 r., poz.1964 ze zm. ).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[SOP]