Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki U. i zasądził od niej 2700 zł kosztów

Powód U. sp. z o.o. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Warszawie z 23 stycznia 2025 r., XXIII Ga 1437/23, zaskarżając go w całości.

Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 2576/25

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia.

W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu

7 sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój

prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie

zostały spełnione.

Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na

przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi

przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze,

które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz

I CSK 2576/25

3

innych podobnych spraw (zob. postanowienia SN: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12,

poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, z 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16).

Istotnego zagadnienia prawnego skarżący upatrywał w konieczności

rozstrzygnięcia:

- kto w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych reprezentuje

fundusz inwestycyjny w stosunkach pomiędzy funduszem inwestycyjnym,

a towarzystwem funduszy inwestycyjnych reprezentującym ten fundusz

inwestycyjny oraz jak należy rozumieć pojęcie „osoby trzeciej” w rozumieniu art. 4

ust. Ustawy o funduszach inwestycyjnych i czy towarzystwo funduszy

inwestycyjnych jest osobą trzecią w jego rozumieniu, a jeśli nie jest, to kto powinien

reprezentować fundusz inwestycyjny w stosunkach pomiędzy funduszem

inwestycyjnym, a towarzystwem funduszy inwestycyjnych i reprezentującym ten

fundusz?

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

na twierdzeniu, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości,

nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN:

z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15,

z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15).

Skarżący wskazywał, że istnieje potrzeba wykładni art. 108 k.c., który budzi

poważne wątpliwości w zakresie jego odpowiedniego (per analogiam) stosowania

do relacji pomiędzy funduszem inwestycyjnym reprezentowanym przez

towarzystwo funduszy inwestycyjnych, które zarządza funduszem inwestycyjnym i

reprezentuje go z mocy art. 4 ust.1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, a tym

samym towarzystwem funduszy inwestycyjnych zwłaszcza w sytuacjach, gdy te

same osoby fizyczne działają jako członkowie zarządu towarzystwa funduszy

inwestycyjnych reprezentującego fundusz inwestycyjny i jako członkowie zarządu

I CSK 2576/25

4

towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego drugą stroną czynności prawnej

dokonywanej z funduszem inwestycyjnym reprezentowanym przez to towarzystwo.

Istota argumentacji skarżącego sprowadza się w rzeczywistości

do zakwestionowania oceny dokonanej przez sądy w zakresie skuteczności

złożenia oświadczenia o uznaniu długu, oceny zgromadzonego materiału

dowodowego oraz konsekwencji niewykazania zasadności roszczenia co do

zasady i wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd

II instancji podzielił stanowisko Sądu Rejonowego nie tylko co do bezskuteczności

oświadczenia o uznaniu długu, lecz także uznał, iż powód nie wykazał wysokości

dochodzonego roszczenia. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że powód nie przedstawił

dowodów pozwalających ustalić wysokość wynagrodzenia, nie wykazał sposobu

wyliczenia dochodzonej kwoty, a przedłożone faktury VAT nie stanowiły

wystarczającego dowodu istnienia roszczenia w dochodzonej wysokości.

Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że w sprawie występuje

potrzeba wykładni art. 108 k.c. Kwestia odpowiedniego stosowania art. 108 k.c.

do czynności prawnych dokonywanych przez osoby działające jako organy osób

prawnych nie stanowi zagadnienia nowego ani nierozstrzygniętego. Kwesta

ta została w orzecznictwie rozstrzygnięta. Skarżący nie wykazał, aby w tej mierze

występowała nowa, niejednolita lub budząca poważne wątpliwości potrzeba

interpretacyjna (zob. uchwała SN z 30 maja 1990 r. III CZP 8/90, OSNCP 1990/10-

11, poz.124; wyrok SN z 5 grudnia 2007 r., I CNP 41/07 OSNC- ZD 2008/C.,

poz.92).

Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że zachodzi istotne

zagadnienie prawne dotyczące art. 4 ust.1 ustawy o funduszach inwestycyjnych

i pojęcia „osoby trzeciej”. Skarżący nie zmierza do usunięcia luki interpretacyjnej,

lecz do podważenia przyjętej przez sądy wykładni przepisów na tle konkretnego

stanu faktycznego.

Nadto należy zauważyć, że skarżący buduje część swojego wywodu na

polemice ze sposobem ustalenia czy oświadczenie o uznaniu długu zostało

rzeczywiście złożone i czy zostało skutecznie doręczone podmiotowi, do którego

I CSK 2576/25

5

było kierowane. Tymczasem tego rodzaju twierdzenia dotyczą przede wszystkim

sfery faktów.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy

uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

(M.T.)

[SOP]