Żądanie zadośćuczynienia po wypadku podwyższone z 2 tys. zł. SN nie przyjął skargi

Wyrokiem z 16 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od pozwanego

R. S.A w Ł. na rzecz powódki E.T. kwotę 100 200 zł z odsetkami ustawowymi od

kwot cząstkowych wskazanych w sentencji z tytułu zadośćuczynienia i oddalił

powództwo w pozostałej części. Po rozpoznaniu apelacji pozwanego i

interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w S.,

Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 7 grudnia 2023 r. zmienił zaskarżony wyrok w

ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 52 200 zł z

odsetkami ustawowymi od kwot cząstkowych wskazanych w sentencji oraz oddalił

powództwo i apelacje w pozostałej części.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez

stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

I CSK 2617/24

3

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany podniósł,

że jest ona oczywiście uzasadniona ze względu na naruszenie przez Sąd

Apelacyjny art.123 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z art. 4421 § 1 k.c. art. 1171 k.c., art. 5 k.c.,

art.415 w zw. z art.445 k.c., 429 k.c., 431 k.c., art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.,

art.444 k.c. i art. 445 k.c. Przepisy te wypełniają także zawarte w skardze podstawy

kasacyjne.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przywołanej

przyczynie kasacyjnej obligowało pozwanego do wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia przytoczonych we wniosku przepisów prawa materialnego lub

procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej, bez studiowania akt sprawy i prowadzenia

bardziej złożonych rozumowań (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12

grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V

CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie

i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego

skutek polegający na wydaniu oczywiście sprzecznego z prawem i

nieprawidłowego orzeczenia, które z tych przyczyn nie może się ostać w obrocie

prawnym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III

CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK

113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29 września 2017 r., V CSK

162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17 z 5

października 2018 r., V CSK 168/18).

Skarżący nie wykazał tak rozumianej czwartej przyczyny kasacyjnej. W

odniesieniu do najdalej idącego zarzutu zasądzenia na rzecz powódki

przedawnionej części należności z tytułu zadośćuczynienia należy podnieść, że

wniesienie pozwu o zadośćuczynienie za krzywdę, zawierającego żądanie

zasądzenia określonej należności pieniężnej, przerywa bieg przedawnienia także

co do tej kwoty, której następnie w toku postępowania, zgodnie z zastrzeżeniem

uczynionym już w pozwie, ostatecznie domaga się powód w oparciu o fakty

przytoczone w pozwie oraz zebrane w sprawie dowody, w tym opinie biegłych (

I CSK 2617/24

4

zob. wyroki Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2012 r., IV CSK 142/12; z 6 kwietnia

2011 r., I CSK 684/09 i z 21 listopada 2023 r., II CSKP 1144/22). Modyfikacja

żądania pozwu wniesionego przez E.T. w zakresie zadośćuczynienia przez jego

podwyższenie z kwoty 2 000 zł wskazanej pierwotnie w pozwie do kwoty 100 000

zł, dokonana w piśmie procesowym powódki datowanym 13 października 2021 r.,

wniesionym po przeprowadzeniu dowodów mających znaczenie dla ustalenia

zakresu krzywdy powódki, obrazujących skutki wypadku oraz rozmiar jego

następstw, w istocie nie była więc przedmiotową zmianą powództwa (roszczenia),

wywierającą wskazane przez skarżącego skutki, polegające na przedawnieniu

roszczenia o zadośćuczynienie ponad kwotę 2000 zł.

W odniesieniu do dalszych twierdzeń pozwanego o oczywistej zasadności

skargi należy podnieść, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny

podtrzymał ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego (wiążące także Sąd Najwyższy

przy rozpoznaniu wniosku o przyjęcie skargi – art. 39813 § 2 k.p.c.), poczynił

szczegółowe rozważania prawne oraz wyczerpująco wyjaśnił motywy zmiany, na

korzyść pozwanego, zaskarżonego apelacjami orzeczenia Sądu pierwszej instancji,

przez obniżenie, o połowę, zasądzonego przez Sąd pierwszej instancji

zadośćuczynienia, co świadczy o wyważeniu racji i interesów obu stron. Już sama

lektura tego uzasadnienia wskazuje, że wyrok nie jest w sposób oczywisty wadliwy,

zaś skarga kasacyjna oczywiście uzasadniona,. Wywody skargi kasacyjnej,

stanowiące notabene powtórzenie zarzutów apelacji, są w istocie wyrazem polemiki

ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego na rzecz powódki, która wniosła w terminie odpowiedź na skargę

kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98,

art.108 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych ( jedn. tekst : Dz.U. z 2023 r., poz.1935 ze zm. ).

[a.ł]

I CSK 2617/24

5

(A.D.)