Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sporze o podział majątku wspólnego

Postanowieniem z 18 października 2022 r., I NS 285/19, Sąd Rejonowy dla

Warszawy-Mokotowa w Warszawie ustalił, że w skład majątku wspólnego

wnioskodawcy i uczestniczki postępowania wchodzi odrębna własność lokalu

mieszkalnego o wartości 765 731 zł, dokonał podziału majątku wspólnego i

przyznał mieszkanie uczestniczce z obowiązkiem spłaty w wysokości 382 865,50 zł

oraz zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki 45 997,99 zł i 45 868,33 euro

tytułem zwrotu wydatków poczynionych z majątku osobistego, 40 410,96 zł tytułem

zwrotu nakładów i 1500 zł tytułem odszkodowania za dokonanie darowizny z

majątku wspólnego, a od uczestniczki zasądził na rzecz wnioskodawcy 52 637,61

euro tytułem zwrotu wydatków, 40 410,96 zł tytułem zwrotu nakładów, 125 815 zł

I CSK 2745/24

2

tytułem wynagrodzenia za korzystanie ze wspólnego mieszkania i 4800 zł za

dokonanie darowizny z majątku wspólnego.

Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem zaskarżonym skargą

kasacyjną oddalił apelację uczestniczki.

Uczestniczka postępowania wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania ze względu na nieważność postępowania z powodu rozpoznania

apelacji w składzie niezgodnym z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 k.p.c.), tj. przez

sędziego powołanego na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie

sprzecznym z Konstytucją RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istnieje spór o wykładnię art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP: czy przepis ten

pozostawił ustawie wskazanie organu wybierającego 15 sędziów do KRS, czy też

przepis ten zakłada w sposób dorozumiany, że ten organ powinien zostać

wyłoniony przez sędziów (ew. ogół sędziów stanowi ten organ). Jednak spór ten

jest bez znaczenia dla oceny zgodności składu sądu z przepisami prawa (art. 379

pkt 4 k.p.c.). Sporny art. 9a u. o KRS, stanowiący o wyborze 15 sędziów do KRS

przez Sejm, nie dotyczy powoływania sędziów. Analogicznie spór o konstytucyjność

ordynacji wyborczej do Sejmu i Senatu nie ma wpływu na obowiązywanie ustaw

przyjętych przez władzę ustawodawczą, wyłonioną w sposób sprzeczny

z Konstytucją. Jeżeli Trybunał Konstytucyjny stwierdza niezgodność ordynacji

wyborczej z Konstytucją, to wyrok ten stosuje się dopiero przy następnych

wyborach (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Sporne jest, czy określając skutki wyroku

Trybunał może określić datę wygaśnięcia kadencji Sejmu lub Senatu, czyli

postanowić o jej skróceniu ze względu na wybór tych organów w sposób sprzeczny

z Konstytucją. Jednak niewątpliwie Trybunał Konstytucyjny nie może skrócić

kadencji żadnego organu z mocą wsteczną i nie może postanowić o

nieobowiązywaniu jakiejkolwiek ustawy ze względu na jej uchwalenie przez władzę

ustawodawczą wybraną na podstawie niekonstytucyjnej ustawy.

Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa reguluje procedurę podejmowania

uchwał w przedmiocie wniosku do Prezydenta RP o powołanie sędziego na urząd

I CSK 2745/24

3

i jest to procedura odrębna od procedury wyboru 15 sędziów do KRS,

niekwestionowana w skardze kasacyjnej. Ponadto nawet stwierdzenie przez

Trybunał Konstytucyjny niezgodności tej procedury z Konstytucją nie mogłoby być

podstawą do przyjęcia sprzeczności z prawem składów z udziałem sędziów

powołanych w niekonstytucyjnej procedurze ze względu na nieusuwalność sędziów

(art. 180 pkt 1 Konstytucji).

Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 25 marca 2019 r., K 12/18,

stwierdził zgodność art. 9a u. o KRS z Konstytucją, co wiąże wszystkie organy

Rzeczypospolitej Polskiej (art. 190 ust. 1 Konstytucji).

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dariusz Pawłyszcze

(G.G.)

[a.ł]