Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o zasiedzenie działki, skarżący zapłaci 1350 zł

Postanowieniem z 20 grudnia 2022 r., wydanym w sprawie z wniosku Z.B. z

udziałem C.M., J.M., M.L., Gminy I., S.S., M.S., M.L., B.B. J.P., B.P., M.G., M.C.,

W.B. i E.G. o stwierdzenie zasiedzenia, Sąd Rejonowy w Opatowie stwierdził, że

wnioskodawczyni Z.B. nabyła przez zasiedzenie z dniem 31 grudnia 2016 r.

I CSK 2753/25

2

własność bliżej opisanej nieruchomości, stanowiącej działkę nr […] o powierzchni

0,6859 ha, położoną we wsi W. oraz umorzył postępowanie w pozostałej części.

Apelacja uczestnika M.S. od tego orzeczenia została

oddalona

postanowieniem Sądu Okręgowego w Kielcach z 26 kwietnia 2024 r.

Uczestnik M.S. wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg

pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych)

kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu

merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uczestnik powołał

się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego kwestii, cyt.: „czy

mając na względzie art. 175 k.c., możliwe jest wprost zastosowanie art. 118 zd. 2

k.c. w nowym brzmieniu obowiązującym od 9 lipca 2018 r., do obliczenia upływu

terminu nabycia własności rzeczy przez zasiedzenie, to jest przyjęcie, że posiadacz

samoistny nabywa własność rzeczy z końcem roku kalendarzowego, w którym

I CSK 2753/25

3

upłynął wymagany przez przepisy k.c. okres zasiedzenia. Ewentualnie, czy jest

dopuszczalne stosowanie wprost art. 118 zd. 2 k.c. w nowym brzmieniu, przy czym

dla orzeczeń stwierdzających nabycie własności rzeczy przez zasiedzenie, gdzie

data końcowa okresu zasiedzenia przypadałaby po wejściu w życie noweli

wprowadzającej ten przepis. Czy sąd meriti ma obowiązek ustalić konkretną datę

rozpoczęcia biegu okresu zasiedzenia względnie, czy w przypadku orzeczeń

stwierdzających nabycie własności rzeczy przez zasiedzenie , gdzie data końcowa

okresu zasiedzenia przypadałaby po wejściu w życie noweli wprowadzającej ten

przepis, wystarczające jest jedynie ustalenie roku, w którym termin zasiedzenia

rozpoczął swój bieg i określenie daty nabycia własności rzeczy wskutek upływu

terminu zasiedzenia przypadającej na koniec roku kalendarzowego”.

Odnosząc się do przywołanej przyczyny kasacyjnej należy podnieść, że w

świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki,

istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

problem nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego

zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy

okazji rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki

prawa oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej

sprawy, ale także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK

376/14). Skarżący powinien sformułować przedstawione przez siebie zagadnienia

w sposób przyjęty przy zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym

do Sądu Najwyższego na podstawie art.390 k.p.c., zawrzeć we wniosku

pogłębione wywody prawne usprawiedliwiające zgłoszone wątpliwości oraz

wykazać argumentami ściśle jurydycznymi zasadność proponowanego przez siebie

sposobu ich rozstrzygnięcia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14

oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). Skarżący powinien także wykazać, jaki

wpływ na wynik sprawy miało wadliwe, jego zdaniem, ujęcie przedstawionej kwestii

prawnej przez Sąd drugiej instancji oraz że rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy

zagadnienia jurydycznego, przedstawionego w ramach tej przyczyny kasacyjnej,

pozostaje w integralnym związku z podstawami skargi kasacyjnej, nawiązuje do

I CSK 2753/25

4

nich i będzie miało znaczenie dla wyniku ewentualnego merytorycznego

rozpoznania tej skargi przez skład trzyosobowy Sądu Najwyższego. .

W podstawach kasacyjnych brak jest zarzutu wadliwej wykładni lub

niewłaściwego zastosowania art. 118 zd. 2 kodeksu cywilnego, a zatem skarżący

nie wykazał istnienia powołanej przez siebie przyczyny, usprawiedliwiającej jego

wniosek przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego na rzecz wnioskodawczyni orzeczono na podstawie art. 520 § 3, 98 §

11 k.p.c., art. 391 § 1 i art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przy uwzględnieniu § 5 pkt

1 w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie (jedn. tekst :Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

(A.D.)

[SOP]