Bank nie przeszedł z kasacją w sporze klienta o kredyt walutowy

Pozwany Bank w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Poznaniu z 25 kwietnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie w całości, jak również o uchylenie w części wyroku Sądu Okręgowego w

Poznaniu z 8 listopada 2022 r. i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie

powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak

również o uchylenie w części wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do

I CSK 2787/25

2

ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 4 ust. 2,

art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie

nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”),

art. 65, 354, 358 § 2, art. 3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (dalej: „pr.bank.”) oraz art. 410 § 1 i 2 w zw. z art.

405 k.c. zw. art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13. Ponadto skarżący

powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

1) Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych

w umowie o kredyt denominowany klauzul spreadowych nieokreślających głównego

przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne, prawidłowym

jest uznanie umowy za nieważną w całości, skoro klauzule ryzyka walutowego,

określające – zgodnie z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej – główny przedmiot tej umowy, nie stanowią niedozwolonych

(nieuczciwych) warunków umownych?

2) Czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty

denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania

spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej

lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie art. 69 ust. 3

pr.bank., wziąwszy pod uwagę aksjomat racjonalności krajowego ustawodawcy,

uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty denominowane lub indeksowane do waluty

innej niż waluta polska są kredytami udzielonymi w złotych polskich, skoro

dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty kapitałowo-odsetkowej albo dokonanie

przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio

w walucie, do której denominowany lub indeksowany jest kredyt, prowadzi do

skutecznego spełnienia świadczenia wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego

w postaci umowy kredytu oraz zaspokojenia wierzyciela w osobie kredytodawcy,

bez konieczności dokonywania jakichkolwiek przeliczeń bądź innych operacji

I CSK 2787/25

3

walutowych wpłacanych przez kredytobiorcę środków w walucie innej, niż waluta

krajowa?

3) Czy prawidłowa jest ocena, że postanowienia umowy kredytu

denominowanego do waluty euro, które wprowadzają do umowy ryzyko walutowe

oraz odsyłają w swojej treści do stosowanych przez bank kursów waluty euro,

kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi

obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, w sytuacji, w której: a) przed

zawarciem umowy konsument został poinformowany o ryzyku kursowym

związanym z ewentualnymi wahaniami kursu waluty euro i zaakceptował to ryzyko,

b) wobec konsumenta nigdy nie zrealizowało się ryzyko istotnych wahań kursu

waluty euro, c) regulamin stanowiący załącznik do umowy kredytu wskazywał,

w jaki sposób i z uwzględnieniem jakich parametrów ustalane są kursy walut

w tabeli banku, d) umowa przewidywała możliwość wypłaty oraz spłaty kredytu

w walucie denominacji?

4) Czy wobec dokonania przez kredytobiorcę spłaty kredytu indeksowanego

do waluty obcej przed wytoczeniem powództwa i wygaśnięciem tym samym umowy

łączącej strony, uzasadnione jest przyjęcie, że w związku z dobrowolnym

wykonaniem umowy przez strony nie można dokonywać kontroli incydentalnej

obecnych w umowie o kredyt indeksowany do waluty obcej klauzul odnoszących

się do indeksacji kredytu kursem waluty obcej, a tym samym niedopuszczalnym jest

uznanie ich za niedozwolone (nieuczciwe) warunki umowne, skoro zasadniczym

skutkiem uznania pewnych postanowień umownych za niedozwolone jest brak

związania nimi konsumenta, a umowa ma wiązać strony w pozostałym zakresie,

a tym samym logicznym jest wniosek, że dotyczy to okresu, w którym umowa

obowiązuje, a nie okresu, po którym zobowiązania z niej wynikające w całości

wygasły, co następuje w przypadku ich wykonania?

W odpowiedzi na skargę powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

I CSK 2787/25

4

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga

przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych

stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany

w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego

potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia SN: z 15

października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca

2018 r., IV CSK 56/18).

Natomiast istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,

przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się

w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń

(postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15

października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02;

z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).

W zakresie zarówno wykładni art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, art.

65, 354, 358 § 2, art. 3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 pr.bank., jak

i istotnych zagadnień prawnych poruszonych w skardze należy odesłać do

dotychczasowego obszernego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a w szczególności

do uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r.,

III CZP 25/22, przypominając, że według art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.

o Sądzie Najwyższym uchwała składu całej izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje

I CSK 2787/25

5

moc zasady prawnej, co oznacza, że wiąże inne składy Sądu Najwyższego (zob.

art. 87 i 88 ustawy o Sądzie Najwyższym).

Odnosząc się natomiast do wykładni art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 405 k.c. zw.

art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy wskazać, że jeżeli

w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru

jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu,

a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot

nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron (uchwała składu całej Izby

Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22).

Powyższego nie zmienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, na który powołuje się skarżący,

w którym wskazano, że artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten

sposób, iż stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym

w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do

nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu

całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych

przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty

kwoty. Wyrok ten odnosi się bowiem do żądań przedsiębiorcy (banku), a nie

konsumenta.

Należy podzielić stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 5

września 2025 r., II CSKP 550/24, że wydanie przez TSUE wyroku z 19 czerwca

2025 r., C-396/24, Lubreczlik, nie mogło mieć bezpośredniego wpływu na

związanie Sądu Najwyższego uchwaloną zasadą prawną. Dokonana przez

Trybunał wykładnia przepisów dyrektywy ma to znaczenie, że przy stosowaniu

przepisów prawa polskiego sąd jest zobowiązany tak je interpretować, aby

osiągnąć zgodność z dyrektywą w rozumieniu, jakie prezentuje Trybunał.

Obowiązek ten jest jednak ograniczony przez ogólne zasady wykładni prawa i nie

może służyć za podstawę dla dokonywania wykładni prawa krajowego contra

legem. Nie zaistniała przy tym, potrzeba rozważenia zasadności odstąpienia od

uchwalonej przez skład całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego 25 kwietnia 2024 r.,

III CZP 25/22, zasady prawnej, gdyż zastosowanie teorii dwóch kondykcji na

I CSK 2787/25

6

korzyść konsumenta nie stoi w sprzeczności z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13, przy

uwzględnieniu jego interpretacji przyjętej w wyroku z 19 czerwca 2025 r., C-396/24,

Lubreczlik.

Ponadto, konsekwencje przyjęcia w okolicznościach sprawy teorii dwóch

kondykcji są zgodne z wolą konsumenta i dla niego korzystne. Nie sposób nie

zauważyć, że odmiennie kształtowała się sytuacja procesowa w sprawie, która była

podstawą do wydania powyższego wyroku Trybunału. Z tego względu stanowisko

zajęte w wyroku z 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, nie może być

rozciągane na każdy spór między konsumentem a bankiem powstały na tle umowy

kredytu. W istocie jego znaczenie jest ograniczone jedynie do specyficznej sytuacji,

w której bank dochodzi od konsumenta roszczeń spełnionych na podstawie

nieważnej umowy kredytu.

Skarżący nie sporządził też w sposób prawidłowy uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania w zakresie potrzeby wykładni wskazanych

w skardze przepisów. Pomimo bowiem wskazania szeregu przepisów, które

zdaniem skarżącego, wymagają dokonania wykładni, co powinno wiązać się

z odrębnym uzasadnieniem dla każdego z nich, skarżący sporządził uzasadnienie

wspólne dla kilku przepisów (s. 8-15 i 25-27 skargi kasacyjnej).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i

3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania

kasacyjnego.

I CSK 2787/25

7

(D.Z.)

[SOP]