Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o zasiedzenie udziału współwłaściciela

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 287/25

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

drugą z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane

przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

I CSK 287/25

3

Skarżąca przedstawiła wątpliwości dotyczące wykładni art. 172 § 1 w

związku z art. 206 w związku z art. 336 ab initio k.c. oraz problemy mające

uzasadniać na wystąpienie szczegółowo sformułowane zagadnienia prawnych.

Trzeba jednak zauważyć, że wątpliwości podniesione przez skarżącą

abstrahują od dokonanego w sprawie ustalenia, że wnioskodawczyni nie

rozszerzyła zakresu swojego posiadania z zamiarem wykluczenia posiadania

uczestniczki lub jej poprzednika prawnego. Posiadanie właścicielskie całej rzeczy

przez współwłaściciela wyłącznie dla siebie i z wolą odsunięcia od realizacji praw

do tej rzeczy innych współwłaścicieli jest możliwe, ale wymaga, aby współwłaściciel

żądający stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela

udowodnił, że zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania ponad

realizację uprawnienia przewidzianego w art. 206 k.c. i uzewnętrznił tą zmianę

wobec współwłaścicieli. Zastosowanie w takim przypadku domniemania z art. 339

k.c. wymaga wykazania przez współwłaściciela, że posiada rzecz ponad swoje

prawo wynikające ze współwłasności. Ze względu na szerokie uprawnienia

współwłaściciela do rzeczy, konieczne jest wykazanie konkretnych faktów

potwierdzających rzeczywiste przejęcie praw i obowiązków innych współwłaścicieli

w sposób pozwalający im dostrzec zmianę (postanowienie SN z 10 lutego 2016 r., I

CSK 55/15, nie publ.).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez

skarżącą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób

właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c.

(A.T.)

[a.ł]

I CSK 287/25

4