Bank nie przeforsował skargi kasacyjnej w sprawie kredytu i zapłaci 5400 zł kosztów

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Łodzi, którym oddalono apelację skarżącego oraz częściowo

uwzględniono apelację powodów od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego

w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa G.K. i K.K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Pięć z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym

w sprawie z udziałem pozwanego.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 4-5 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(przyczyny kasacyjne 2-6) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy więc uznać za zbędne.

Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem pierwszym

pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które

postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty

obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka

I CSK 2915/25

3

walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie

takie, nawet jeżeli in abstracto uznać je za zasadne także w przypadku spornej

obecnie umowy, nie ma znaczenia. Skutek niezwiązania stron umową powoduje

bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również przyczyna kasacyjna numer siedem, dotycząca sposobu rozliczenia stron

umowy kredytu, jeśli umowa ta nie wiąże stron w całości wskutek zawarcia w niej

postanowień niedozwolonych, według tzw. teorii salda lub teorii dwóch kondykcji.

W orzecznictwie wyjaśniono bowiem, że jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która

nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił

kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat

kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na

rzecz każdej ze stron (zob. uchwałę Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22). W orzecznictwie odrzucono zatem tzw. teorię

salda, a zacytowana ostatnio uchwała jest dla Sądu Najwyższego wiążąca.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[SOP]