Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku na wyrok w sprawie kredytu frankowego

I CSK 3072/25

2

1. Wyrokiem z 09 maja 2023 r. Sąd Okręgowego w Płocku ustalił nieważność

dwóch umów o kredyt mieszkaniowy zawartych w dniu 24 czerwca 2009 r. i 10 maja

2010r. między powódką M.J. i T.K. a poprzednikiem prawnym pozwanego Bank1

Spółka Akcyjna z siedzibą w W., oraz zasądził na rzecz powódki kwoty 43 393,85 zł

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 grudnia 2022 r., 50 586,86 CHF

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 grudnia 2022 r., 31 475,27 zł

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 grudnia 2022 r., 113 447,50 CHF

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 grudnia 2022 r., oddalając

powództwo w pozostałym zakresie i orzekając o kosztach procesu.

2. Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem

z 23 maja 2025 r. oddalił apelację i rozstrzygnął o kosztach postępowania

apelacyjnego.

3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona pozwana.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się

na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

4. Strona powodowa wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie

od strony pozwanej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już

wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej

(zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,

że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania

cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu

publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz

prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń

wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie

I CSK 3072/25

3

zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie

sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji

tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach

której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap

postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś merytorycznej

ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas usprawiedliwione.

6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna nie

zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została

przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania.

7. W kwestii oczywistej zasadności skargi jako przyczyny kasacyjnej należy

zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w tym

zakresie wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym

orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego oraz przeprowadzenia

wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce

wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej

wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania

pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich

znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo

oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego

przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której spowodowało

ono wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet

oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. postanowienie SN z 6 listopada

2012 r., III SK 16/12).

8. Skarżący nie uczynił zadość powyższym wymaganiom. Legitymacja czynna

powódki w sprawie wynika z okoliczności, że była stroną umów kredytu, zaś drugi

kredytobiorca został zwolniony z długu w drodze aneksu do obu umów kredytu

zawartego w dniu 11 grudnia 2019 r. Na podstawie tego aneksu to powódka stała się

jedynym kredytobiorcą. Kwestia spłaty poszczególnych rat została potwierdzona

przez pozwanego w zaświadczeniach znajdujących się w aktach sprawy. Powyższe

stwarza domniemanie faktyczne, że to powódka wpłacała poszczególne raty

I CSK 3072/25

4

kredytowe. Ta okoliczność nie została zakwestionowana przez pozwanego, zaś jej

weryfikacja na etapie postępowania kasacyjnego naruszałaby art. 3983 § 3 k.p.c.,

zgodnie z którym podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów.

9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

10. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108

§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

(Ł.W.)

[SOP]