Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku i zasądził od niego 2700 zł kosztów

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Łodzi, którym oddalono w istotnej części

apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie

o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa A.K. i K.K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał na

występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),

postawionych jako pytania, których forma oraz treść uzasadniają przytoczenie ich

tu in extenso.

Pierwsze z pytań dotyczyło tego, czy „Sąd II instancji orzekający w sprawie

w momencie wyrokowania obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny

(stan rzeczy) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy co do rzeczywistej wartości

należnych Stronie Powodowej świadczeń pieniężnych, a który jest mu znany i dać

temu wyraz w sentencji wydawanego Wyroku orzekając co do istoty w sytuacji, gdy

o tymże stanie rzeczy w sposób klarowny informuje na kartach sporządzonego

przezeń Uzasadnienia”.

Drugie pytanie dotyczyło tego, czy „Sąd II instancji orzekający w sprawie,

który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie dostrzegając

poważne uchybienia w tym zakresie po stronie Sądu I instancji co do rzeczywistej

wysokości świadczenia nienależnego, którego ma prawo domagać się Strona

Powodowa, a czemu dał wyraz na kartach sporządzonego przezeń Uzasadnienia

może nie uwzględnić w pełni tego stanu rzeczy w sentencji wydawanego przezeń

Wyroku, nie zmieniając w sposób dostateczny Wyroku Sądu I instancji co do

wysokości świadczenia nienależnego zasądzonego na rzecz Strony Powodowej”.

Trzecie pytanie dotyczyło z kolei tego, czy „Sąd II instancji orzekający

w sprawie, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych i celnie

uchwycił doniosłe błędy w tychże ustaleniach faktycznych i prawnych po stronie

Sądu I instancji co do wysokości kwoty świadczenia nienależnego, która winna być

I CSK 3073/25

3

zasądzona na rzecz Strony Powodowej, a czemu dał wyraz sporządzając

uzasadnienie do wydawanego przez siebie Wyroku zmieniającego Wyrok Sądu

I instancji, może w tymże Wyroku zmieniającym Wyrok Sądu I instancji uwzględnić

jedynie ułamkową część owych dostrzeżonych błędów po stronie Sądu I instancji,

chociaż z tegoż Uzasadnienia wynika, iż Wyrok Sądu I instancji winien być

zmieniony w większym zakresie” (wszystkie cytowane pytania – s. 4-5 skargi

kasacyjnej).

Natura przyczyny kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. była już przedmiotem

bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona

m.in. w postanowieniu SN z 31 marca 2025 r., I CSK 963/24, wydanym w sprawie

z udziałem pozwanego. Ponowne jej wyjaśnianie jest zatem zbędne.

Wskazana przez bank przyczyna kasacyjna nie zaistniała w sprawie.

Wstępnie należy wskazać, że treść postawionych przez bank pytań jest

niezwykle rozbudowana, a mimo to – nie wykazuje ich związku ze sprawą.

Pozostała, bardzo obszerna część uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, również nie zawiera konkretnego odniesienia się do

okoliczności sprawy. Można jedynie przypuszczać, że skarżący nawiązuje do

wskazania przez Sąd Apelacyjny, że Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na

rzecz powodów kwotę wskazaną w pozwie, choć kwota ta nie odpowiada wartości

wynikającej ze zsumowania kwot wskazanych w zaświadczeniu banku o wysokości

dokonywanych przez powodów spłat. Sąd drugiej instancji stwierdził bowiem, że

„[…] wyrok Sądu I instancji wymagał […] niewielkiej zmiany” gdyż „[…] Sąd

Okręgowy bezkrytycznie przyjął wyliczenia powodów z pozwu, nie konfrontując ich

z zaświadczeniem wystawionym przez bank”, a nadto „[…] powodowie dokonali

nieuprawnionego przeliczenia potrąconej przez bank prowizji w CHF na złotówki”,

podczas gdy „[…] kwota prowizji […] podlega zwrotowi w walucie CHF, a zatem tak

jak została spełniona” (wszystkie cytaty – s. 43 uzasadnienia wyroku SA).

Jak się zdaje skarżący kwestionuje tym samym prawidłowość zasądzonej

w sprawie kwoty. Rzecz jednak w tym, że Sąd drugiej instancji zmodyfikował

zasądzenie dokonane przez Sąd Apelacyjny nie tylko o kwotę prowizji

(786,89 CHF), lecz dokonał dalej idącej korekty – zgodnej z treścią zaświadczenia

I CSK 3073/25

4

banku z k. 19-29. Kwestia ta została wyjaśniona na s. 43 uzasadnienia

zaskarżonego wyroku. W efekcie z pierwotnie zasądzonych kwot 106 811,57 zł

oraz 66 089,75 CHF Sąd Apelacyjny pozostawił kwoty 102 987,28 zł oraz

65 876,64 CHF. Prima facie dostrzegalne jest, że korekta dotyczyła nie tylko – jak

twierdzi obecnie bank – kwoty odpowiadającej prowizji, tj. 786,89 CHF.

W związku z powyższym przedstawione przez skarżącego wątpliwości nie

stanowią istotnych zagadnień prawnych występujących w sprawie. Mimo ich

rozbudowanej formy sprowadzają się one do pytań o to, czy Sąd powinien był

wydać w sprawie prawidłowy wyrok. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie wyjaśniono, na czym polegały rzekome błędy Sądu

Okręgowego („poważne uchybienia […] po stronie Sądu I instancji co do

rzeczywistej wysokości świadczenia nienależnego”), tj. jaka kwota była

rzeczywiście świadczona przez bank, a jaką kwotę – rzekomo błędnie – zasądził

ostatecznie Sąd Apelacyjny. Brak jakiegokolwiek konkretnego powiązania wywodu

na s. 6-8 skargi kasacyjnej z okolicznościami sprawy wyklucza przyjęcie tej skargi

do rozpoznania.

Jedynie na marginesie należy dodać, że gdyby Sąd Apelacyjny rzeczywiście

prawidłowo ustalił wysokość świadczeń powodów, lecz zasądził zawyżoną kwotę,

to w sprawie nie istniałoby „istotne zagadnienie prawne”, lecz powody do

podnoszenia przyczyny kasacyjnej w postaci oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Analiza akt sprawy oraz

uzasadnienia zaskarżonego wyroku i skargi kasacyjnej nie prowadzą jednak do

wniosku, by in casu zrealizowała się ta przyczyna kasacyjna.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

I CSK 3073/25

5

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[SOP]