Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sprawie o zniesienie współwłasności

Postanowieniem z 8 maja 2025 r. Sąd Rejonowy w Głogowie po rozpoznaniu

sprawy z wniosku K.C. przy udziale E.K.

o zniesienie współwłasności w

pierwszej kolejności oddalił wniosek uczestniczki o zasiedzenie części udziału

wnioskodawcy w nieruchomości. Następnie w pkt 2 i 3 postanowienia dokonał

podziału zabudowanej nieruchomości i zniósł jej współwłasność w ten sposób, że

przyznał na wyłączną własność wnioskodawcy nieruchomość oznaczoną

geodezyjnie jako działka nr […] oraz przyznał na wyłączną własność uczestniczki

nieruchomość oznaczoną geodezyjnie jako działka nr […], bez obowiązku

wzajemnych spłat. Następnie, w pkt 4 i 5 postanowienia dokonał podziału

I CSK 3097/25

2

zabudowanej nieruchomości w ten sposób, że wydzielił z niej działki geodezyjne o

numerach: […] i […] i zniósł ich współwłasność w ten sposób, że przyznał na

wyłączną własność wnioskodawcy działkę nr […] oraz przyznał na wyłączną

własność uczestniczki działkę nr […], bez obowiązku wzajemnych spłat.

Postanowieniem z 8 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił apelację

uczestniczki.

W skardze kasacyjnej uczestniczka, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, wskazała na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989

§ 1 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,

określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne

mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,

a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących

I CSK 3097/25

3

w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez

sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,

dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni

przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28

marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I

CSK 111/08).

Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka

nie została wykazana. Uzasadnienie wniosku jest pobieżne, niemal zdawkowe i nie

powołano w nim argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie spełniona

została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do rozpoznania. Należy wskazać, że

nie jest rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna powinna być

przyjęta do rozpoznania, doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej

wykazać, iż istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Należy podkreślić, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz

z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi

kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach

skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń (zob.

postanowienie SN z 22 kwietnia 2015 r., IV CSK 613/14). Rolą Sądu Najwyższego

nie jest domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca

2008 r., II UK 38/08 i z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04). Wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu,

natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero

po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania;

oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie

przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie

wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ

mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu

bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do

rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob.

postanowienia SN: z 8 lipca 2014 r., I UK 65/14; z 14 maja 2015 r., III PK 6/15; z 13

I CSK 3097/25

4

lutego 2014 r., I PK 262/13; z 27 maja 2010 r., II UK 274/09; z 13 grudnia 2007 r., I

PK 207/07; z 12 lipca 2007 r., III CSK 160/07).

Niezależnie od powyższego, nawet twierdzenia zawarte w uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych, nie świadczą o występowaniu powołanej w skardze

przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

[S.J.]

[SOP]