Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o służebność przesyłu

I CSK 314/25

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Uzasadniając wystąpienie tej przesłanki, skarżący wskazali na naruszenie

zasady dwuinstancyjności postępowania, swobodnej oceny dowodów i orzeczeniu

ponad żądanie. Nie przytoczyli jednak przepisów, które – w ich ocenie - miałyby być

naruszone w stopniu uxzasadniającycm oczywista zasadność skargi kasacyjnej.

Wskazali jedynie na naruszenie art. 386 § 4 k.p.c., odnosząc je orzeczenia Sądu

pierwszej instancji, Odwołali się również ogólnikowo – do podniesionych - w

ramach podstawy kasacyjnej - zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zaprezentowany przez skarżących wywód sprowadzał się do polemiki z ustaleniami

faktycznymi Sądu drugiej instancji co do tego, że wnioskodawcy nie udowodnili, iż

zasadnym jest ustanowienie służebności na czas oznaczony.

Wobec tak skonstruowanego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienia, należy przypomnieć, że wniosek o przyjęcie

I CSK 314/25

3

skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i

funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego

poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie

podniesionych w nim twierdzeń (zob. postanowienie SN z 22 kwietnia 2015 r., IV

CSK 613/14, nie publ.). Rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się lub

poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 i z 14 grudnia

2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.).

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają

analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej

merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą być przez skarżącego

wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione; dla spełnienia wymogań z

art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy

w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające

przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizując podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(zob. postanowienie SN z 8 lipca 2014 r., I UK 65/14, nie publ.).

W postepowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne kwestionowanie

prawidłowości ustaleń faktycznych (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ponadto podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów

(art. 3983 § 3 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze, nie można było przyjąć, że powołana przez

skarżących przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w

sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(A.T.)

I CSK 314/25

4

[SOP]