Sąd Najwyższy nie przyjął skargi spółki w sporze z Województwem Podlaskim o zapłatę

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego

osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

I CSK 322/25

2

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania

skargi kasacyjnej powódki I. sp. z o.o. w B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Białymstoku z dnia 20 września 2024 r.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca powołała się na przesłankę przedsądu w postaci jej oczywistej

zasadności.

W judykaturze Sądu Najwyższego zgodnie przyjmuje się, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka

w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które

powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają

wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co

jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań

lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,

rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących

w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności

przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).

Tymczasem bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do

rozpoznania skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, że jest ona – w powyższym

rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie wykazała, że zastosowanie

powołanych w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby

wskazywać na ich oczywistą zasadność, było – w okolicznościach sprawy –

oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest

oczywiście nieprawidłowe.

Należy także zauważyć, że skarżąca we wniesionej skardze kasacyjnej

powołując się na jej oczywistą zasadność formułuje zarzuty naruszenia licznych

I CSK 322/25

3

przepisów prawa procesowego, koncentrując się jednak głównie na

przeprowadzonym przez Sąd drugiej instancji postępowaniu dowodowym. Zgodnie

jednak z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a takie zarzuty sformułowała

skarżąca w podstawach wniesionej skargi kasacyjnej. Analogiczne zarzuty zostały

sformułowane na okoliczność wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 i z art. 391 § 1 oraz w zw. z art. 39821 k.p.c.

[a.ł]