Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku, bank zapłaci 5400 zł kosztów

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Warszawie, oddalającego apelację skarżącego od wyroku

Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie z powództwa A.M. o zapłatę

i ustalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał pięć

przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Jedno z nich dotyczyło

występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c.), a pięć – potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć wskazane na s. 2 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie

dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej (oznaczone

literami A, C i D na s. 13-14 skargi kasacyjnej) są obiektywnie istotne, a dawniej

rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za

wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki

uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.

Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy więc uznać za niecelowe.

Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą B nie zachodzi z kolei

dlatego, że pytanie banku – dotyczące możliwości uznania za niedozwolone

postanowień dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty

I CSK 3227/25

3

kredytu z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma

związku ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić,

zgodnie z umową, w walucie polskiej (s. 3 uzasadnienia SO, ustalenia podzielone

przez SA). Strony wprost umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach,

w kwocie nie wyższej niż wskazana w kontrakcie.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również problem - wskazywany jako istotne zagadnienie prawne - dotyczący

(dostrzeganego przez bank) wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość

uznania, że postanowienia umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy

kredytu z tzw. tabelą kursową banku są niedozwolone w rozumieniu

art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. W orzecznictwie wyjaśniono już bowiem, że istnienie

publicznoprawnego obowiązku publikacji tabel kursowych, o czym mowa

w art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank., nie oznacza, iż banki mogą w umowach

z konsumentami zawierać postanowienia, w których przewidują, że na podstawie

tabel tego rodzaju kształtowana będzie wysokość przyszłych świadczeń stron, bez

jednoczesnego uregulowania zasad ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok

SN z 16 maja 2025 r., II CSKP 460/23).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich

wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[SOP]