Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na własne postanowienie o koszty procesu

Postanowieniem z 19 maja 2025 r. Sąd Najwyższy oddalił wniosek

wnioskodawczyni A.P. o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z 22 kwietnia 2026

r. w zakresie zasądzenia na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na

odmowę przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

I.R..

Pismem z 29 maja 2026 r. wnioskodawczyni wniosła zażalenie

na postanowienie z 19 maja 2026 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 3295/25

2

Stosownie do art. 3941 § 1 i 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia; zażalenie

do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej

instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego żadne

postanowienie tego Sądu nie jest zaskarżalne, co wynika z ustrojowej pozycji Sądu

Najwyższego (zob. np. postanowienie SN z 2 września 2020 r., V CO 96/20).

Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 3941 k.p.c. przewiduje zamknięty katalog

przypadków, w których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Zatem

niedopuszczalne jest zażalenie wniesione do Sądu Najwyższego w jakimkolwiek

innym przypadku niż wymieniony w powołanym wyżej przepisie (zob. np.

postanowienia SN: z 8 sierpnia 2024 r., III CZ 119/24; z 20 listopada 2024 r., III CZ

207/24; z 11 lutego 2025 r., III CZ 3/25).

Zamknięty katalog zakwestionowania orzeczeń sądu powszechnego

zażaleniem do Sądu Najwyższego nie przewiduje możliwości zaskarżenia

postanowienia wydanego przez Sąd Najwyższy, bez względu na jego przedmiot.

Skutkowało to niedopuszczalnością przedmiotowego zażalenia, a więc bez

znaczenia pozostawały podniesione w nim zarzuty.

Jedynie zatem na marginesie należy podkreślić, jak wskazano

w uzasadnieniu postanowienia z 22 kwietnia 2026 r. i w zasadniczych powodach

postanowienia z 19 maja 2026 r., że w odpowiedzi na skargę kasacyjną

profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł wyłącznie o oddalenie skargi

kasacyjnej i zasądzenie od uczestniczki kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu kasacyjnym. Ponieważ Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, nie doszło do etapu jej merytorycznego rozpoznania,

a więc nie zaktualizował się wniosek o zasądzenie kosztów postępowania

kasacyjnego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną; nie było również podstaw,

aby ten wniosek formalnie oddalić.

I CSK 3295/25

3

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 357 § 21 w zw. z art. 391 § 1

w zw. z art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.

Tomasz Szanciło

[P.L.]

[SOP]