SN odmówił przyjęcia skargi powoda o zadośćuczynienie za eksmisję, powód zapłaci 2700 zł

I CSK 339/25

2

Powód K.Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Poznaniu z 10 kwietnia 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

uzasadnił wystąpieniem istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

oraz potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

W odpowiedziach na skargę kasacyjną pozwani wnieśli o wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego skarżący wiąże z potrzebą

wyjaśnienia, czy przyznanie osobie eksmitowanej odszkodowania (art. 417 k.c.),

wyklucza możliwość przyznania jej jednocześnie zadośćuczynienia z tytułu

naruszenia dóbr osobistych (art. 448 k.c.). Powołanie się przez skarżącego na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

wymaga sformułowania problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy

charakter oraz znaczenie dla rozwoju prawa. Jego rozstrzygnięcie powinno mieć

znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także dla innych potencjalnych lub

rzeczywiście toczących się spraw. Konieczne jest przy tym przedstawienie

argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych

oraz istotności tego zagadnienia (zob. postanowienia SN: z 16 września 2026 r.,

I CSK 1353/25; z 31 lipca 2026 r., I CSK 1775/24, i z 9 kwietnia 2015 r.,

V CSK 547/14).

Sformułowane przez skarżącego zagadnienie prawne, nie czyni zadość

wymogom z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania. Należy zauważyć, że Sąd drugiej instancji – zmieniając wyrok Sądu

pierwszej instancji i oddalając powództwo w części dotyczącej zasądzenia

zadośćuczynienia – uznał, że skarżący nie wykazał, że zachowanie pozwanych

skutkowało również naruszeniem jego dóbr osobistych i uzasadniało zasądzenie

zadośćuczynienia z tego powodu. Oddalenie powództwa w tej części przez Sąd

meriti nastąpiło z innych powodów, niż powołana przez skarżącego przyczyna

uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie przez

I CSK 339/25

3

Sąd Najwyższy przedstawionego przez skarżącego zagadnienia prawnego, nie

będzie miało zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący nie przedstawił również argumentów wskazujących na to, że

rozstrzygnięcie podnoszonych przez niego kwestii ma znaczenie dla rozwoju prawa

lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Nie

wykazał też, aby na tle sformułowanego zagadnienia prawnego istniały poważne

kontrowersje, wykraczające poza zwykłe wątpliwości interpretacyjne, które powstają

w procesie decyzyjnym sądu meriti. Powołanie się przez skarżącego na tę przyczynę

kasacyjną jest w istocie pytaniem o trafność stanowiska Sądu drugiej instancji

w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy oraz polemiką z tym

stanowiskiem. Powyższe wyklucza przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w celu ochrony interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz

wkładu Sądu Najwyższego w rozwój prawa.

Skarga kasacyjna nie spełnia również wymogów z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Powołanie się na tę przyczynę kasacyjną wymaga wskazania przepisu prawa,

którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni,

wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają

zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie

jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach

wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest

wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność

wynika z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienia SN: z 15 października

2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r.,

I UK 283/07; z 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20). Skarżący nie wskazał natomiast,

które przepisy prawa wymagają wykładni, oraz na czym polegają poważne

wątpliwości interpretacyjne, wymagające ingerencji Sądu Najwyższego.

Należy również zwrócić uwagę, że celem instytucji przedsądu jest selekcja

skarg kasacyjnych, które po wstępnym badaniu dają podstawy do przyjęcia, że

istnieją okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi przez Sąd Najwyższy.

Analiza przyczyn kasacyjnych nie może być zatem oderwana od powołanych

w skardze jej podstaw. Jeżeli sposób ich sformułowania nie pozwala na późniejsze

merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej, skarga nie kwalifikuje się do przyjęcia

celem jej rozpoznania.

I CSK 339/25

4

W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że poszczególne zarzuty

skargi kasacyjnej powinny być przedstawione szczegółowo. Konieczne jest nie tylko

precyzyjne wskazanie, które przepisy, oznaczone numerem artykułu (paragrafu,

ustępu) aktu prawnego, zostały naruszone, ale także na czym polegało dane

naruszenie oraz jakie następstwa wywołało dla wyniku sprawy. Sąd Najwyższy nie

jest uprawniony do samodzielnego tworzenia lub dokonywania konkretyzacji

zarzutów kasacyjnych oraz do przeprowadzania wykładni skargi w celu poszukiwania

określonych podstaw kasacyjnych (zob. postanowienie SN z 19 września 2023 r.,

I CSK 5304/22). Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem związany

podstawami skargi i nie może wychodzić poza te granice (art. 39813 § 1 k.p.c.).

Redagując zarzut naruszenia art. 448 k.c., skarżący pominął, że przepis ten

składa się z trzech jednostek redakcyjnych. Tak ogólnie sformułowany zarzut

naruszenia art. 448 k.c., bez dokładnego sprecyzowania, których jego paragrafów

dotyczy, nie może zatem podlegać kontroli kasacyjnej.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również

okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 6

w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(M.M.)

[a.ł]