Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej siostry w sprawie spadku po A.S.

Postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Sopocie stwierdził, że

spadek po A.S., zmarłej […] 2023 r. w S., na podstawie ustawy nabyły z

dobrodziejstwem inwentarza: siostra D.D. - w ½ części i bratanica M.M.- w ½

części.

Postanowieniem z 20 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił

apelację.

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni, jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazała na przesłankę przedsądu przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 3519/25

2

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,

określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne

mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,

a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących

w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez

sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,

dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni

przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28

marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I

CSK 111/08).

Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka

nie została wykazana. Uzasadnienie wniosku jest pobieżne, niemal zdawkowe i nie

powołano w nim argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie spełniona

została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do rozpoznania. Należy wskazać, że

nie jest rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna powinna być

I CSK 3519/25

3

przyjęta do rozpoznania, doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej

wykazać, iż istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Samo zaś

sformułowanie problemu prawnego, bez przedstawienia argumentacji służącej

wykazaniu, że potrzeba wykładni rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia

przez Sąd Najwyższy, nie jest wystarczające.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

[S.J.]

[SOP]