Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pozwanej i zasądził od niej 5400 zł kosztów

Pozwana K.M. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Krakowie z 12 marca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie i oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd

I CSK 3527/25

2

drugiej instancji wydając zaskarżony wyrok naruszył art. 65 w zw. z art. 876 § 1 i 2

w zw. z art. 878 § 1 oraz art. 879 § 1 i 2 k.c. przez ich niezasadne zastosowanie, co

w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przyjęcia

że skarżąca poręczyła za wszystkie zobowiązania S. sp. z o.o. w K., wynikające z

umowy współpracy zawartej z powodem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżąca nie wykazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Nie może być bowiem skuteczny zabieg, którym się posłużyła, powołując się w

ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie

przepisów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych (s. 2 skargi). Są to przecież

dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi

wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie

wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

ograniczając się tylko do powtórzenia uzasadnienia zarzutów skargi i polemiki ze

stanowiskiem powoda prezentowanym w odpowiedzi na skargę.

Ponadto, jest w zasadzie wykluczone, aby naruszenie przepisów prawa

materialnego doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Jest tak dlatego, że

dokonanie ustaleń faktycznych poprzedza proces kwalifikacji prawnej (subsumpcji),

I CSK 3527/25

3

czyli stosowania prawa materialnego. Błąd w ustaleniach faktycznych może być

natomiast skutkiem naruszenia przepisów postępowania. Należy jednak

przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd

Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty

w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego

ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,

oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość

wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie

przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Zarzuty mające na celu polemikę z ustaleniami

faktycznymi Sądu drugiej instancji, także pod pozorem błędnej wykładni lub

niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, również są

niedopuszczalne. Nie mogą wobec tego uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.

oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył

skarżącą kosztami postępowania kasacyjnego.

(D.Z.)

I CSK 3527/25

4

[a.ł]