Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powoda w sporze o zapłatę z T. sp. z o.o.

Wyrokiem z 2 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w sprawie P.P.

przeciwko T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę odrzucił

pozew co do 9 771,49 zł oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Wyrokiem z 25 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację

powoda.

W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania, wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt

3 i 4 k.p.c.

Zdaniem skarżącego w sprawie zachodzi nieważność postępowania a

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 3545/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Zdaniem skarżącego w sprawie zachodzi nieważność postępowania

w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. z uwagi na rozpoznanie sprawy przed Sądem

pierwszej i drugiej instancji przez sędziego powołanego na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa, działającej w aktualnym składzie.

Skarżący nie wskazał jednak na jakiekolwiek konkretne okoliczności (poza

powołaniem sędziego przez Krajową Radę Sądownictwa po zmianach

ustawowych), które mogłyby prowadzić do wniosku o istnieniu obiektywnie

uzasadnionych wątpliwości co do wskazanego w skardze sędziego, a tym bardziej

do sformułowania wniosku o nieważności postępowania. Powołanie sędziego sądu

powszechnego na wniosek aktualnie funkcjonującej Krajowej Rady Sądownictwa

nie jest bowiem okolicznością, która samodzielnie może prowadzić do przyjęcia, że

postępowanie z udziałem takiego sędziego jest dotknięte nieważnością w

rozumieniu art. 379 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 27 czerwca 2024 r., I CSK

1185/24). W tym stanie rzeczy przytoczona w skardze kasacyjnej przyczyna

I CSK 3545/25

3

przyjęcia skargi do rozpoznania w postaci nieważności postępowania nie została

wykazana.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia

SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003

r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).

Skarżący ograniczył swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia.

Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja

towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie

nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia.

Tylko wówczas można stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście

uzasadniona”.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

[S.J.]

[SOP]