SN nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie spadku, który w całości przypadł żonie

Postanowieniem z 6 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu

stwierdził, że spadek po M.L., s. E. i A.; urodzonym […] 1932 r., zmarłym […] 2020

r. w Ł., którego ostatnim miejscem zwykłego pobytu był N., na podstawie

testamentu notarialnego z dnia 5 stycznia 2012 r., rep. A nr (…), sporządzonego

przed notariuszem B.C., nabyła w całości żona E.L., c. A. i M. (pkt 1) i orzekł o

kosztach postępowania (pkt 2 i 3).

Postanowieniem z 16 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił

apelację wnioskodawcy K.L.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie

Sądu Okręgowego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazał, że na gruncie art. 945 § 1 k.c. występują rozbieżności

I CSK 3631/25

2

w orzecznictwie sądów, przy czym nie sprecyzował ich bliżej. Skarżący ograniczył

się do obserwacji, że „coraz powszechniej dochodzi do sporządzania testamentów

w wyniku nacisków, presji, szantażu, wielokrotnego namawiania potencjalnych

testatorów, nierzadko osób w podeszłym wieku”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co

wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie

zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,

zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,

z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego

wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu

I CSK 3631/25

3

Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,

I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).

Skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższym wymaganiom.

W lakonicznym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na rozbieżności w wykładni art. 945 § 1 k.c., przy czym nie

sprecyzował na czym miałyby one polegać. W konsekwencji powołana przesłanka

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie została wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

A.G.

[a.ł]