Auto po wypadku sprzedane jako bezwypadkowe. SN nie przyjął skargi spółki

Powódka W. sp. z o.o we W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Łodzi wydanego na skutek apelacji skarżącej oraz pozwanego T.N.

od wyroku Sądu pierwszej instancji w sprawie o zapłatę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca

wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym zwięzły wywód,

z którego wynika, że nie podziela oceny Sądu drugiej instancji co do tego, iż powód

posiadał samochód pozwanej w dobrej wierze. Skarżąca podkreśliła również, że

„zasady współżycia społecznego […] winny być stosowane do obu stron stosunku

umownego” (s. 7 skargi). Z toku wywodu skarżącej wynika, że jej celem było

zakwestionowanie oceny o tym, iż dochodzenie w sprawie roszczeń z tytułu

bezumownego korzystania z rzeczy stanowiło nadużycie prawa. Wyłącznie tej

kwestii dotyczył bowiem zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 5 k.c. – mimo

że przedmiotem sporu były dwa roszczenia z art. 224 k.c. wywodzone z faktu

korzystania przez pozwanego z pojazdu powódki po tym, jak odstąpił on od umowy

sprzedaży z uwagi na zatajenie istotnej wady samochodu (pojazd powypadkowy

sprzedano pozwanemu jako bezwypadkowy). Roszczenia te dotyczyły

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy oraz spadku wartości tej

rzeczy w związku z jej zużyciem/pogorszeniem.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej

prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub

zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu

wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność"

skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN

z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

I CSK 3690/24

3

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny

kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd

drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności

skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności

powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu

skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku powódki wymaganiom tym nie odpowiada. Skarżąca

nie przedstawiła bowiem argumentacji zdolnej do przekonania o "oczywistej"

zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Co się tyczy tej części żądania powódki, która dotyczy zapłaty

wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania ze spornego pojazdu, to

w istocie prima facie budzi wątpliwości stanowisko Sądu Apelacyjnego, że skarżący

był posiadaczem spornego pojazdu w dobrej wierze. Dotyczące tego wątku wywody

skarżącej nie świadczą jednak o oczywistej zasadności wywiedzionego w sprawie

środka zaskarżenia. Kwalifikacja posiadania samochodu powódki przez pozwanego

jako posiadania w dobrej wierze mogła mieć wprawdzie wpływ na ocenę roszczenia

o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, jednak ostatecznie Sąd uzasadnił swe

rozstrzygnięcie także powołaniem się na nadużycie przez powódkę prawa

podmiotowego – z tym skutkiem, że dochodzone w sprawie roszczenie nie

korzystało z ochrony sądowej (s. 4 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego). Powódka nie

zdołała wzruszyć oceny o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 k.c.; do

osiągnięcia tego celu nie jest bowiem wystarczające przytoczone wyżej

(i wyczerpujące całość argumentacji) wskazanie, że także pozwany powinien był

działać zgodnie z zasadami współżycia społecznego.

Z kolei w zakresie roszczeń mających wynikać z pogorszenia się stanu lub

zużycia samochodu w sprawie ustalono, iż „nie można uznać, że za jakąkolwiek

część obniżenia wartości pojazdu pozwany ponosi odpowiedzialność”

(s. 3 uzasadnienia wyroku SA), a sposób jego postępowania z rzeczą był „wyrazem

dbałości o pojazd, jaką pozwany mógł w tym czasie okazać” (s. 2 uzasadnienia

wyroku SA). Nieuwzględnienie omawianej obecnie części żądania pozwu nie

I CSK 3690/24

4

wynikało zatem z uznania pozwanego za posiadacza w dobrej wierze; nawet więc

gdyby w skardze w sposób jednoznaczny i oczywisty wykazano nietrafność takiej

kwalifikacji posiadania spornego pojazdu, to nie miałoby to bezpośredniego

przełożenia na wynik sprawy.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]