SN nie przyjął skargi spółki P. o 99 tys. zł za ścieki i obciążył ją kosztami

Wyrokiem z 23 maja 2023 r., IXGC 308/18, Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił

powództwo o wynagrodzenie 99 403,98 zł z odsetkami za dostarczanie zimnej

wody i odprowadzanie ścieków.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił

apelację powoda.

Sąd drugiej instancji ustalił, że 20 czerwca 2005 r. strony zawały umowę

o dostarczenie zimnej wody i odprowadzanie ścieków. Należności za wodę i ścieki

miały być regulowane w oparciu o fakturę, a wysokość opłat wymierzana według

I CSK 3697/24

2

cen określonych w uchwałach Rady Miejskiej. Wysokość opłat dodatkowych

ustalono według obwieszczenia Ministra Środowiska z 21 października 2003 r.

Umowa została zawarta na czas nieoznaczony, od 1 lipca 2005 r. W toku jej

realizacji pojawiły się kwestie sporne dotyczące w szczególności przeprowadzania

kontroli, polegające głównie na zarzutach pozwanego co do nieregularności

kontroli, braku akredytacji na pobór ścieków i dokonywanie analiz przez

laboratorium. Kwestie te były przedmiotem bieżących kontaktów stron, w ramach

spotkań i wymiany korespondencji.

Powód swoje roszczenie wywodził z zawarcia umowy obejmującej prawo do

kontroli i naliczania opłat dodatkowych za przekroczenie stężeń; wyników

sprawozdań z analizy próbek wykonanego przez WIOŚ, i wystawienia faktury na

99 403,98 zł brutto za przekroczenie stężenia ChZTc.

Sąd drugiej instancji uznał roszczenie powoda za przedawnione.

Zobowiązanie do zapłaty opłaty dodatkowej za przekroczenie dopuszczalnego

ładunku zanieczyszczeń miało charakter bezterminowy co oznacza, że termin

spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony zgodnie z art. 455 k.c. Gdyby

powód wezwał pozwanego do zapłaty, gdy tylko stało się to możliwe, termin

wymagalności roszczenia nastąpiłby 10 listopada 2011 r. i wówczas rozpoczął się

bieg przedawnienia co do należności za okres od 21 września do 21 października

2011 r. Termin przedawnienia (3 lata) upłynął 10 listopada 2014 r., wobec czego

zawezwanie do próby ugodowej z 29 grudnia 2014 r. nastąpiło już po upływie

terminu przedawnienia. Natomiast za okres późniejszy roszczenie o opłaty

dodatkowe nie przysługiwało.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność przez naruszenie art. 382, 3271 §

1 pkt 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący w rzeczywistości

zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. błędne przyjęcie możliwego

najwcześniejszego terminu do wezwania do zapłaty w sytuacji, gdy istnieje

I CSK 3697/24

3

zdarzenie pewne, oparte na wcześniej przeprowadzonych uzasadnionych

czynnościach, w wyniku których powstał dokument finansowo - księgowy, w którym

określony jest termin płatności, czyli termin wymagalności.

W ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny błędnie przyjął domniemanie

o najwcześniej możliwym terminie do wezwania do zapłaty, pomijając jednocześnie

inne dowody odnoszące się do terminu wymagalności roszczenia.

Skarżący uzasadnia naruszenie art. art. 3271 § pkt 1 k.p.c. przez błędne

ustalenie terminu przedawnienia roszczenia w oparciu o materiał dowodowy

zgromadzony w sprawie. Tymczasem nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej

rozstrzygnięcia reguluje przepis następny, tj. art. 3271 § pkt 2 k.p.c. Przede

wszystkim art. 3271 k.p.c. normuje treść uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej

instancji. Tymczasem Sąd drugiej instancji może naruszyć wyłącznie art. 387 § 21

k.p.c., regulujący treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego. Sąd Okręgowy

nie mógł naruszyć art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c., a naruszenie pozostałych przepisów

k.p.c. nie zostało uzasadnione.

Art. 382 k.p.c. stanowi, że sąd drugiej instancji orzeka na podstawie

materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu

apelacyjnym. Sąd odwoławczy może naruszyć ten przepis przez ustalenie faktów w

oparciu o materiał nieujawniony stronom, np. w oparciu o akta innej sprawy bez

przeprowadzenia dowodu z zawartych w nich dokumentów w sposób jawny dla

stron.

Sąd drugiej instancji ma obowiązek dokonać własnej oceny wyników

postępowania dowodowego, niezależnie od tego czy ustaleń dokonuje po

przeprowadzeniu nowych dowodów, ponowieniu dotychczasowych, czy też wskutek

podzielenia ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok Sądu

Najwyższego z 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNAPiUS 2001/15/493).

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. pozwanemu przysługuje od skarżącego

zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

I CSK 3697/24

4

minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(G.N.-J.)

[a.ł]