Kredyt miał być wypłacony w złotówkach. SN nie przyjął skargi banku

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie

o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa A.B. T.B. i J.K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Jedna z nich

dotyczyła występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a cztery – potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sformułowane na s. 2 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(oznaczone literami A, B i D) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany rozstrzygnięciem zawartym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie tej argumentacji należy więc uznać za zbędne.

Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą C nie zachodzi z kolei

dlatego, że pytanie banku – dotyczące możliwości uznania za niedozwolone

postanowień dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty

kredytu z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma

I CSK 3740/24

3

związku ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić,

zgodnie z umową, w walucie polskiej, gdyż służyła ona sfinansowaniu zakupu

nieruchomości, tj. zapłacie ceny wyrażonej w walucie polskiej w kwocie 810 000 zł

(s. 9 uzasadnienia SO, ustalenia podzielone przez SA – s. 11 uzasadnienia SA).

Strony wprost umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach, w kwotach nie

wyższych niż wskazane w kontrakcie.

Z powyższych względów bez znaczenia dla sprawy jest również potrzeba

wykładni przepisów oznaczonych literą E. Skarżący dąży bowiem do wyjaśnienia

znaczenia art. 69 ust. 1 pr.bank. w sprawach, w których „zastrzeżono na rzecz

kredytobiorcy możliwość wypłaty i spłaty kredytu w walucie kredytowania” (s. 14).

Tymczasem in casu kredyt od początku miał zostać wypłacony w walucie polskiej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy także

rzekome istotne zagadnienie prawne dotyczące (dostrzeganego przez bank)

wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość uznania, że postanowienia

umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy kredytu z tzw. tabelą kursową

banku są niedozwolone w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. W orzecznictwie

wyjaśniono już bowiem, że publicznoprawny obowiązek publikacji tabel kursowych

(których formułowaniu nie towarzyszy obowiązek wskazywania sposobu ustalania

kursów walut) nie ma związku z umowami takimi jak zawarta przez strony. Istnienie

tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą zawierać z konsumentami umowy,

w których przewidują, że na podstawie tabel tego rodzaju kształtowana będzie

wysokość przyszłych świadczeń stron, bez jednoczesnego uregulowania zasad

ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok SN z 16 maja 2025 r.,

II CSKP 460/23).

Sporne postanowienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, w oczywisty

sposób nie są objęte art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Obowiązek z art. 111 ust. 1 pkt 4

pr.bank. dotyczy publikacji tabel. Postanowienie umowne, które – zgodnie

z przywołaną dyrektywą – stanowiłoby odzwierciedlenie tego przepisu, musiałoby

nakładać na bank analogiczny obowiązek umowny, tzn. zobowiązywać go

względem konsumenta do publikacji tabel kursowych. Tego rodzaju hipotetyczna

klauzula istotnie nie mogłaby zostać uznana za niedozwoloną; nie ma to jednak

I CSK 3740/24

4

żadnego związku z faktycznie zawartymi w umowie kredytu postanowieniami, które

były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy powodów

jako konsumentów.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy,

ich wysokość ustalając na podstawi § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]