Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku w sporze o kredyt frankowy

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Łodzi, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie

o zapłatę i ustalenie z powództwa E.G. i A.D.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Sześć z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a jedna – potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23,

wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sformułowane na s. 4-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(przyczyny kasacyjne 2-6) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy je uznać za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany rozstrzygnięciem zawartym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać za zbędne.

Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem pierwszym

pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które

postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty

I CSK 3819/24

3

obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka

walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie

takie, nawet jeżeli in abstracto miałoby być uznane za zasadne także w przypadku

spornej obecnie umowy, to nie ma znaczenia. Stan niezwiązania stron umową

powoduje bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również przyczyna kasacyjna numer siedem, dotycząca chwili, od której bank

pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem na rzecz konsumenta świadczenia z tytułu

świadczenia nienależnego spełnionego w wykonaniu umowy kredytu, która okazała

się nieważna z uwagi na zawarte w niej postanowienia niedozwolone. Skarżący

nawiązuje bowiem do koncepcji, zgodnie z którą znaczenie dla powstania lub

wymagalności roszczenia konsumenta miałyby mieć pouczenia udzielane

wierzycielowi w toku procesu przez sąd, względnie oświadczenia konsumenta.

Koncepcja ta nie znajduje jednak uzasadnienia w prawie polskim, a ponadto

została stanowczo odrzucona w orzecznictwie TSUE (zob. wyrok TSUE

z 7 grudnia 2023 r., C-140/22).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawi § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]

I CSK 3819/24

4