Spółka nie przeszła przedsądu, musi zapłacić K.P. 2700 zł kosztów postępowania

Wyrokiem z 2 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Lublinie w sprawie z powództwa

K. sp. z o.o. w L. przeciwko K.P. o zapłatę, na skutek apelacji powódki od wyroku

Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z 14 czerwca

2024 r., oddalił apelację (pkt I) oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego

kwotę 2700 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w

I CSK 3838/25

2

spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia

ogłoszenia orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania

apelacyjnego (pkt II).

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji,

zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Ponadto, powódka wniosła o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów

postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem

przepisanych, z uwzględnieniem kosztów dotychczasowego postępowania.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania z uwagi na

to, że w Sądach obu instancji orzekali sędziowie powołani na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa, której skład osobowy został ukształtowany na podstawie

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Ponadto, skarżąca powołała

się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego polegającego na potrzebie wyjaśnienia dopuszczalności

przyjmowania za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu

pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia w apelacji zarzutu sprzeczności ustaleń

faktycznych oraz czy w związku z tym wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz

rozważenia zarzutów apelacji nie skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia przez

sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego

zarzutu, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

Pozwany złożył odpowiedź na skargę kasacyjną powódki, wnosząc o

odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o

zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia

zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 3838/25

3

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną nie kwalifikowała się do

przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem

kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, nie jest trzecią

instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym (postanowienie SN

z 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08), na rzecz Państwa jako dobra wspólnego

(postanowienie SN z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08), jakkolwiek nie oznacza to

braku indywidualnego interesu skarżącego w rozpoznaniu nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, a w konsekwencji także weryfikacji tego interesu (gravamen). Jednak

przede wszystkim skarga kasacyjna ma służyć ochronie prawidłowego

wykonywania (stosowania) prawa oraz jego jednolitej wykładni. Interes prywatny

uwzględnia zaś tylko na tyle, na ile może się on stać podłożem zaspokojenia

interesu ogólnego (zob. aktualne uwagi w postanowieniu SN z 4 lutego 2000 r., II

CZ 178/99).

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana

w art. 3989 k.p.c. instytucja tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 12 marca 2024 r., I CSK 254/23).

Na etapie przedsądu Sąd Najwyższy ocenia wyłącznie wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Wniosek ten stanowi

element konstrukcyjny skargi odrębny od podstaw skargi i ich uzasadnienia, które

są oceniane dopiero, gdy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania.

Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne

jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z

nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego

(postanowienie SN z 17 czerwca 2021 r., IV CSK 1/21).

I CSK 3838/25

4

Najdalej idącą przyczyną kasacyjną wskazaną przez powódkę jest

nieważność postępowania, którą skarżąca wywodzi z faktu rozpoznania sprawy

w postępowaniu pierwszo- i drugoinstancyjnym przez sędziów powołanych na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym ustawą z dnia

8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw.

Argumentacja przedstawiona przez powódkę na poparcie stanowiska

o wystąpieniu przyczyny kasacyjnej w postaci nieważności postępowania stanowi

niedopuszczalną próbę podważenia skuteczności nominacji sędziowskiej sędziów,

którzy orzekali w postępowaniu przed Sądami pierwszej i drugiej instancji.

Badanie ważności lub skuteczności aktu ustrojowego powołania sędziego

przez Prezydenta RP oraz wynikającego z niego stosunku ustrojowego łączącego

sędziego z Rzeczpospolitą Polską – odrębnego od stosunku służbowego – nie jest

dopuszczalne w jakimkolwiek postępowaniu przed sądem lub innym organem

państwowym.

Powołanie sędziego następuje bezpośrednio na podstawie art. 179

Konstytucji RP oraz stanowi podstawę prawno-konstytucyjnego (ustrojowego)

stosunku, który jako taki nie może być przedmiotem kontroli sądowej (zamiast wielu

zob. np. postanowienie SN z 30 kwietnia 2024 r., I NWW 60/24). Wynika to z faktu,

iż powołanie na urząd sędziego wiąże się ze skutkiem w postaci powierzenia

sędziemu sprawowania czynności o władczym charakterze z zakresu wykonywania

władzy sądowniczej, do których kompetencje wywodzi sędzia wprost z norm

konstytucyjnych, w których zakotwiczona jest jego inwestytura. Obowiązkiem

każdego sędziego powołanego na urząd przez Prezydenta Rzeczypospolitej,

korzystającego w ten sposób z przysługującej mu prerogatywy, jest wymierzanie

sprawiedliwości. Służba ta znajduje nienaruszalne podstawy w trwałości

i niepodważalności aktu prezydenckiego powołania (art. 179 w zw. z art. 144 ust. 3

pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zob. postanowienie SN z 29 stycznia

2024 r., I USK 95/23).

Powoływanie sędziego jest kompetencją zakotwiczoną bezpośrednio w art.

179 Konstytucji RP, dla której interpretacji istotne znaczenie ma kwalifikacja jej jako

I CSK 3838/25

5

prerogatywy, oraz w art. 126 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim stanowi, że

Prezydent jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok TK

z 24 października 2017 r., K 3/17, OTK ZU A/2017, poz. 68; zob. też wyroki TK:

z 20 kwietnia 2020 r., U 2/20, OTK ZU A/2020, poz. 61; z 16 maja 2024 r., U 1/24,

OTK ZU poz. 47/A/2024; postanowienie TK z 23 czerwca 2008 r., Kpt 1/08, OTK

ZU nr 5/A/2008, poz. 97). W zakresie odnoszącym się do aktu nominacyjnego, art.

179 Konstytucji RP jest stosowany bezpośrednio jako samoistna podstawa prawna

aktu urzędowego Prezydenta.

Akt Głowy Państwa o powołaniu sędziego nie podlega weryfikacji w

szczególności z powodu braku trybu zaskarżenia (drogi odwoławczej), a taki

musiałby wprost wynikać z norm rangi konstytucyjnej, skoro dotyczyłby oceny i

ewentualnej ingerencji w kompetencje innego organu określone i ukształtowane

wprost w Konstytucji RP. Brak takich norm pozwalających na ocenę i weryfikację

ważności bądź skuteczności aktu powołania sędziego oznacza, iż żaden inny organ

władzy publicznej, w tym żaden sąd, nie może sobie przypisać ani wprost, ani

pośrednio, tj. przez podważanie systemowe niezależności sędziowskiej, takich

kompetencji (tak wprost Trybunał Konstyutcyjny w wyroku z 10 marca 2022 r., K

7/21, OTK ZU, poz. 24/A/202; zob. też np. postanowienie SN z 25 listopada 2022 r.,

II CSKP 426/22). Stanowiłoby to oczywiste i rażące naruszenie standardu

praworządności w jej prawdziwym i rzeczywistym wymiarze, tj. określonym w art. 7

Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, każdy organ władzy publicznej, a zatem

także każdy sąd, obowiązany jest działać, a zatem wykonywać przyznane mu

władztwo jedynie na podstawie wyraźnej kompetencji wynikającej z odpowiednich

przepisów – na podstawie zatem i w granicach prawa. Jednocześnie kompetencji

żadnego organu, w tym sądu, nie wolno nie tylko mu przypisywać bez wyraźnej

podstawy normatywnej, ale nawet domniemywać. Odnosi się to również do

kompetencji sądu, który nie może jej w tym zakresie wywodzić z ogólnej funkcji

wymiaru sprawiedliwości.

Brak kompetencji do oceny lub weryfikacji skuteczności powołania na urząd

sędziego oznacza, iż działanie zmierzające do osiągnięcia rezultatu

„weryfikującego” poprzez przypisanie sobie przez jakikolwiek organ władzy

publicznej, w tym przez sąd, wprost lub pośrednio, kompetencji tego rodzaju, jest

I CSK 3838/25

6

zakazane. Nota bene dotyczy to także weryfikacji, na etapie po powołaniu, aktów

nieprzypadkowo chronologicznie poprzedzających samo powołanie, a zatem w

szczególności uchwały Krajowej Rady Sądownictwa o przedstawieniu kandydata na

urząd sędziego. Taka bowiem uchwała poprzez przedstawienie kandydata na

sędziego Prezydentowi RP wywołała ostateczny skutek. Powołanie z kolei skutkuje

powstaniem nowego stanu prawnego i statusu osobowego (ukształtowanego

konstytucyjnie) funkcjonariusza publicznego, jakim jest sędzia, a w związku z tym

odpadnięciem możliwości weryfikacji uchwały nawet wówczas, gdyby miała być ona

oceniana na wcześniejszym etapie, tj. przed podjęciem decyzji przez głowę

państwa. Kolejność obu aktów procedury nominacyjnej, tj. przedstawienia

kandydata przez KRS oraz powołanie na urząd sędziego w świetle art. 179

Konstytucji RP nie jest przypadkowa. Żaden w szczególności sąd po powołaniu nie

dysponuje kompetencją oceny jego skuteczności w ramach rozpoznawania sprawy

(w szczególności w trybie odwołaczym), bowiem wówczas wkraczałby w sferę

wyłącznych konstytucyjnych uprawnień Krajowej Rady Sądownictwa oraz

Prezydenta RP.

Akt Prezydenta RP zamyka i wieńczy proces nominacyjny w sposób

nieodwracalny, a ewentualnym trybem pozwalającym na podważenie statusu

sędziego (jednak nie z uwagi na procedurę nominacyjną), jest ten, przewidziany

w art. 180 ust. 2 Konstytucji RP. Nieprzypadkowo też art. 180 ust. 1 Konstytucji

stanowi o nieusuwalności sędziego, a w istocie skutek równoważny usunięciu

sędziego byłby osiągnięty pozakonstytucyjnym trybem poprzez umożliwienie

weryfikacji procedury nominacyjnej, w tym także jedynie poprzez wskazanie

istnienia rzekomego „instytucjonalnego braku niezależności” sędziego. Stabilność

urzędu sędziego i niepodważalność czynności orzeczniczych z powodu trybu

nominacyjnego nie stanowią wartości „samych dla siebie”, czy też służących

nieuzasadnionej ochronie indywidualnego stosunku pracowniczego sędziego, lecz

prowadzą do urzeczywistnienia konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1

Konstytucji RP).

De constitutione lata tylko sposób powoływania tzw. sędziowskiej części

Krajowej Rady Sądownictwa według standardu tzw. łańcucha demokratycznej

legitymizacji tego organu (zob. np. postanowienie niemieckiego Federalnego Sądu

I CSK 3838/25

7

Konstytucyjnego z 15 lutego 1978 r., BVerfGE 47, 253 [273]), odpowiada

wymaganiom konstytucyjnym, wynikającym bezpośrednio z art. 2 i art. 4 ust. 2

Konstytucji RP. Zgodność z Konstytucją obecnego modelu wyboru kandydatów

z uwagi na sposób wyboru tzw. sędziowskiej części KRS wzmocniło domniemanie

konstytucyjności w wyroku TK z 25 marca 2019 r., K 12/18 (OTK ZU poz. 17/2019).

Krajowa Rada Sądownictwa wybierana w trybie i na zasadach określonych po

2017 r. stanowi KRS dysponującą taką demokratyczną legitymacją. Tej legitymacji

nie mają natomiast sędziowie jako grupa zawodowa, choćby z tego względu,

iż dokonywali przed 2018 r. wyboru tzw. sędziowskiej części KRS nie jako organy

władzy publicznej o legitymacji demokratycznej wywodzonej z aktu wyboru

obywateli w wyborach okresowych, tajnych, bezpośrednich i równych, lecz

wyłącznie jako członkowie grupy zawodowej. Konstytucja RP nie przewiduje i nie

dopuszcza możliwości kształtowania składów konstytucyjnych organów władzy

publicznej w taki sposób, tj. poprzez kooptację lub wybory w ramach jedynie jednej

grupy zawodowej. Taki model KRS jest oczywiście sprzeczny ze standardem

wynikającym z art. 2 i art. 4 ust. 2 Konstytucji RP (zasady demokracji i

przedstawicielstwa).

Ewentualne próby podważenia skuteczności i ostateczności aktu

nominacyjnego sędziego wprost także naruszają prawo do sądu, o którym mowa

w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a to wobec faktu, iż stanowią próbę podważenia

stabilności funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w zakresie, w jakim realizuje

on swoją podstawową funkcję, tj. rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron

(uczestników). Model procedury nominacyjnej, która została ukształtowana w

Polsce na mocy Konstytucji i konkretyzującej jej postanowienia ustawy w żadnej

mierze w abstrakcyjnym ujęciu nie narusza prawa strony do sądu ustanowionego

ustawą, niezależnego, a tym samym bezstronnego. Ewentualna weryfikacja

prawidłowości rozstrzygnięcia nie może opierać się na założeniu, iż mogłaby być w

dowolnym czasie podważona nominacja sędziego uczestniczącego w składzie

orzekającym przez stronę, której zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada. Ocenie z

kolei tego, czy w składzie Sądu brał udział sędzia bezstronny, a zatem tworzący

skład niezależny, służą klasyczne instrumenty procesowe, tj. przede wszystkim

regulacje odnoszące się do wyłączenia sędziego (art. 48-49 k.p.c.). Każdorazowo

I CSK 3838/25

8

ocena bezstronności i niezawisłości sędziego powinna być zindywidualizowana i

nie może być narzędziem podważenia skuteczności powołania, swoistego

„zamrożenia” inwestytury sędziowskiej, które może służyć do manipulacji składami

(postanowienie SN z 3 lipca 2024 r., III CB 26/24).

Jako przyczynę kasacyjną mającą uzasadniać przyjęcie skargi do

rozpoznania pozwana wskazała również oczywistą zasadność wniesionej przez

siebie skargi.

Na tle tej przesłanki w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że

nie każde naruszenie prawa, nawet oczywiste, przesądza o zasadności skargi

kasacyjnej (zob. w szczególności postanowienia SN: z 15 lutego 2007 r., V CSK

485/06; z 3 marca 2020 r., V CSK 75/19). Sam zarzut naruszenia, nawet

oczywistego, określonego przepisu prawa nie prowadzi wprost do oceny, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem mimo takiego naruszenia prawa,

orzeczenie może być prawidłowe (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ

187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 6 listopada 2020 r., III CSK 110/20).

Przesłanka „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej" nie odpowiada bowiem w

pełni przesłance „oczywistego naruszenia prawa" przez wydanie zaskarżonego

orzeczenia (postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., V CSK 512/07).

O oczywistej zasadności skargi można mówić jedynie w przypadku

stwierdzenia szczególnych, kwalifikowanych, wręcz rażących przypadków

naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, bez wnikliwego wgłębiania się

w merytoryczną analizę trafności orzeczenia (postanowienia SN: z 10 stycznia

2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 7 października 2010 r., I CSK

189/10; z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11), które powodują, że zaskarżone orzeczenie

jest wadliwe.

Uzasadniając stanowisko o oczywistej zasadności skargi, powódka

ograniczyła się do wskazania, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

narusza przepisy prawa procesowego, w przy czym powódka nie wymieniła

przepisów, które miały zostać naruszone ani nie wyjaśniła, na czym to naruszenie

miałoby polegać.

I CSK 3838/25

9

Jako trzecią przyczynę kasacyjną powódka wskazała występowanie

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zagadnienie

prawne powinno być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w

stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu

(postanowienie SN z 20 maja 2021 r., II CSK 132/21).

Takie zagadnienie powinno zostać sformułowane wraz z przytoczeniem

argumentów prawnych świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (zob.

np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC

2002 r., nr 1, poz. 11; z 7 czerwca 2005 r., V CKN 3/05; z 16 marca 2007 r., III CSK

34/07). Konieczne jest też wskazanie argumentów przekonujących o istotności

zagadnienia (zob. postanowienie SN z 24 lipca 2007 r., IV CSK 207/07), możliwych

kierunków interpretacyjnych (postanowienie SN z 14 listopada 2024 r., I CSK

3078/23) oraz własnego stanowiska skarżącego (postanowienie SN z 30 stycznia

2023 r.,I CSK 2599/22). Ponadto, ma to być zagadnienie nowe, nierozwiązane

dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju

prawa (postanowienia SN: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.

11; z 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151; z 11 lutego

2009 r., V CSK 388/08).

Sposób, w jaki powódka uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w zakresie odnoszącym się do sformułowanego przez nią zagadnienia

prawnego, nie spełnia ukształtowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego

kryteriów. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów świadczących

o istotności przedstawionego przez siebie zagadnienia ani żadnych możliwych

sposobów jego rozstrzygnięcia, jak również własnego stanowiska wobec tego

zagadnienia.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

I CSK 3838/25

10

orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 11 i 3, art. 99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 §

1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 215).

Kamil Zaradkiewicz

[M.O.]

[a.ł]