Bank zapłaci kosztów skargi kasacyjnej w sprawie kredytu powiązanego z walutą obcą

Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sądu

pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się

z powództwa M.S. i E.H.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Pięć z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została

szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r.,

I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.

Pierwsze dwie przyczyny kasacyjne były ze sobą funkcjonalnie związane.

Dotyczyły one bowiem wpływu faktu późniejszego zarejestrowania działalności

gospodarczej pod adresem kredytowanej nieruchomości na ocenę, czy osoba

zaciągająca kredyt jest konsumentem (art. 221 k.c.) oraz tego, czy dane zawarte

w CEIDG stanowią fakty, o których mowa w art. 228 § 1 lub 2 k.p.c. Kwestie te nie

stanowią jednak istotnych zagadnień prawnych, które występowałyby w sprawie,

gdyż in casu wyraźnie ustalono, że kredyt przeznaczony był na zakup mieszkania,

a ściślej: spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Nie

wymaga również rozstrzygnięcia istotnego problemu prawnego udzielenie

negatywnej odpowiedzi na pierwsze z pytań, a w konsekwencji stwierdzenie, że

fakt późniejszego rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej zasadniczo

nie wpływa na ocenę o tym, czy dokonana wcześniej czynność prawna ma związek

z działalnością gospodarczą lub zawodową osoby, która tej rejestracji dokonała.

Bank pomija również to, że rejestr CEIDG nie ma charakteru konstytutywnego.

I CSK 3952/24

3

Przyczyny kasacyjne oznaczone numerami 3-6 nie występują w sprawie.

Choć wskazane na s. 5-7 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie

dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są

obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to

obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego

przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań

unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd

Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany

rozstrzygnięciem zawartym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale

szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska, wobec czego powtarzanie tej

argumentacji nie jest konieczne.

Ostatnia, siódma przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą wykładni

art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego” w tzw. sprawach

frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było ono przedmiotem bogatego

orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że rozumienie interesu

prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać okoliczności danej

sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć, że możliwość

wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego po stronie

osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub istnienie

zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN

z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,

II CSKP 19/22).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych.

I CSK 3952/24

4

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]