Sąd Najwyższy odrzucił skargę banku o 73 tys. zł, bo wskazał zły punkt wyroku

Wyrokiem z 8 sierpnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie zmienił wyrok

Sądu Okręgowego w Szczecinie z 6 października 2023 r. w punkcie II co do kwoty

zasądzonej od pozwanego Bank S.A. w W. na rzecz powodów K.P. i A.P.,

oddalając powództwo o zapłatę w pozostałej części (pkt I) oraz w punkcie III

co do kosztów procesu (pkt II), oddalił apelację pozwanego w pozostałym zakresie

(pkt III) i rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt IV).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pozwany bank, zaskarżając

go w części, tj. co do punktu II, w zakresie oddalenia apelacji co do zasądzenia

I CSK 42/26

2

na rzecz powodów kwoty 73 529,23 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Powołując się na zarzuty wskazane w skardze kasacyjnej, skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego podlegała odrzuceniu z uwagi na obarczenie

jej nieusuwalnym brakiem konstrukcyjnym.

Zgodnie art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest ono zaskarżone w całości czy w części (pkt 1), oraz wniosek o uchylenie

lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia

i zmiany (pkt 3). Elementy te mają dla skargi charakter konstrukcyjny, a ich brak

nie podlega usunięciu. Wniosek powyższy wynika z porównania treści

art. 3986 § 2 k.p.c. in medio i art. 3986 § 1 k.p.c. Tylko drugi z ww. przepisów

przewiduje sanowanie określonych braków skargi kasacyjnej; nie dotyczy to jednak

braków odnoszących się do wymienionych na wstępie elementów konstrukcyjnych

(zob. postanowienie SN z 29 października 2021 r., V CSK 31/21).

Elementy wymienione w art. 3984 § 1 k.p.c. stanowią istotę konstrukcyjną

tego środka zaskarżenia i dopiero ich prawidłowe skonstruowanie pozwala uznać

dane pismo za odpowiednio skomponowaną skargę kasacyjną. Skarga ta

wnoszona jest bowiem od orzeczenia cechującego się walorem prawomocności,

wobec czego, niezależnie od ogólnych zasad skargowości i dyspozycyjności,

skarżący powinien w pełni precyzyjny sposób określić granice możliwej ingerencji

Sądu Najwyższego w orzeczenie, od którego wywiedziona jest skarga kasacyjna.

Zakres zaskarżenia w skardze kasacyjnej został ograniczony do punktu II

wyroku Sądu Apelacyjnego, co do oddalenia apelacji pozwanego od wyroku Sądu

Okręgowego w zakresie zasądzenia na rzecz powodów kwoty 73 529,23 zł

z odsetkami. Tymczasem w punkcie II zaskarżonego wyroku został zmieniony

wyrok Sądu pierwszej instancji co do kosztów procesu. Zakres zaskarżenia został

zatem nieprawidłowo wskazany, co do rozstrzygnięcia, które nie zostało zawarte

we wskazanym punkcie. Nie ma możliwości rozpoznania skargi kasacyjnej

I CSK 42/26

3

we wskazanym zakresie i, ewentualnie, merytorycznej modyfikacji wyroku Sądu

drugiej instancji odnośnie do wskazanego punktu, tj. punktu II. Rolą Sądu

Najwyższego nie jest precyzowanie za stronę zakresu zaskarżenia.

Skarga kasacyjna, jako obarczona nieusuwalnym brakiem konstrukcyjnym

podlegać powinna była odrzuceniu przez Sąd Apelacyjny na podstawie art. 3986

§ 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. Wobec nieodrzucenia jej przez Sąd drugiej

instancji, podlegała ona odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986

§ 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż

powodowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sformułowali wniosku

o odrzucenie skargi kasacyjnej i nie powiązali z nim wniosku o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Tomasz Szanciło

[P.L.]

[SOP]