Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o zasiedzenie działek w L.

Postanowieniem z 6 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie z wniosku M.Ł. z

udziałem T.Ł., J.Ł. S.Ł.1, K.B., Z.C., E.N., S.L., J.S., S.M., J.N., A.O., J.N., K.P.,

M.S., S.L.1 syna M. i M.1, I.P., S.B., S.Ł., A.R., Gminy T., J.S.1, M.T., S.P., H.P.,

G.P., A.P. o stwierdzenie zasiedzenia, Sąd Rejonowy w Biłgoraju stwierdził, że M. i

S. małżonkowie Ł. nabyli z dniem 2 maja 2016 r. przez zasiedzenie na zasadzie

ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej własność bliżej opisanej

zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w L., oznaczonej jako działka nr […] o

powierzchni 0,86 ha oraz nieruchomości rolnej położonej w L. oznaczonej jako

działka nr […] o powierzchni 0,17 ha.

I CSK 421/25

2

Po rozpoznaniu apelacji uczestnika J.S., Sąd Okręgowy w Zamościu

postanowieniem z 5 listopada 2020 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób,

e oddalił wniosek o zasiedzenie.

Wnioskodawca M.Ł. wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg

pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych)

kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu

merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca

powołał się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczące kwestii, czy

cyt.: „w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, rygorystyczne

wymagania zamanifestowania wobec otoczenia oraz pozostałych współwłaścicieli

wejścia w samoistne posiadanie całości gruntu odnoszą się do posiadacza

samoistnego, który objął we władanie samoistne nieruchomość, zamanifestował to

I CSK 421/25

3

otoczeniu i wykonywał to władztwo w sposób niezakłócony i właściwy dla

właściciela przez długie lata - a następnie (po przeszło dwudziestu latach) stał się

jego współwłaścicielem w niewielkim udziale czy też do takiego posiadacza

samoistnego będzie miało zastosowanie domniemanie wynikające z art. 339 k.c.

skoro posiadacz taki obejmując nieruchomość w samoistne władanie nie był

współwłaścicielem gruntu, a nadto nie mógł być w żaden sposób ustalony krąg

ostatecznych współwłaścicieli, względem których ewentualnie miałby

zamanifestować swoje władztwo”. Drugie zagadnie prawne dotyczy kwestii, cyt.:

„jakie jest aktualne stanowisko Sądu Najwyższego co do wagi dopełnienia

obowiązku meldunkowego jako środka dowodowego, na wykazanie faktu innego

aniżeli samo dokonanie czynności administracyjnej w świetle treści art. 244 k.p.c.

oraz art. 25 k.c.”

Niejasne uzasadnienie tego wniosku oraz niejasny sposób sformułowania

przez pozwanego tej części skargi kasacyjnej, która jest poświęcona wnioskowi o

przyjęcie skargi, nie pozwala Sądowi Najwyższemu na zorientowanie się co do

istoty wątpliwości prawnych pozwanego. Tymczasem w świetle utrwalonego

orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki, istotnym zagadnieniem

prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas

niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego,

którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji rozpoznania skargi

kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa oraz będzie miało

znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych

podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II

CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący nie sformułował

przedstawionych przez siebie zagadnień w sposób przyjęty przy zwracaniu się

przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie

art.390 k.p.c., nie zawarł we wniosku pogłębionego wywodu prawnego

usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazał także argumentami ściśle

jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a także

wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu

prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2

I CSK 421/25

4

grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). W świetle

uzasadnienia zaskarżonego postanowienia reformatoryjnego Sądu Okręgowego,

zawierającego szczegółowe wywody dotyczące oceny przeprowadzonych w

sprawie dowodów z dokumentów i źródeł osobowych, poczynionych na ich

podstawie ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych, przedstawione we wniosku o

przyjęcie skargi wątpliwości nie występują, a przynajmniej ich istnienia skarżący nie

wykazał.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji.

(A.D.)

[SOP]