Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki i zasądził 900 zł kosztów

W związku ze skargą kasacyjną powoda M. Spółka z o.o. w T. od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27 października 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 446/26

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Skarżąca wskazała, że w ramach niniejszej sprawy zachodzi nieważność

postępowania, ponieważ „Sąd Apelacyjny przystępując do rozpoznania apelacji

złożonej przez stronę powodową dopuścił do orzekania w postępowaniu osobę

nominowaną bezskutecznie na urząd sędziego w postępowaniu z udziałem organu

nieuprawnionego.” Skarżąca powołała się także na niewłaściwy jej zdaniem

jednoosobowy skład Sadu Apelacyjnego, wydający zaskarżony wyrok. Ponadto w

ocenie autora skargi kasacyjnej nieważność postępowania w ramach niniejszej

sprawy wynikała z naruszenia przez Sąd II instancji art. 379 ust. 2 k.p.c. w związku

z Art. 54 ust. 2 pkt 4 Ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r o Prokuratorii poprzez błędną

wykładnię i uznanie, iż osoba nie posiadająca uprawnień rady prawnego lub

adwokata może podejmować czynności jako radca Prokuratorii”.

I CSK 446/26

3

Należy twierdzić, że przywołane w uzasadnieniu tego zarzutu okoliczności

nie świadczą o nieważności postępowania przed Sądem Apelacyjnym. W

orzecznictwie wielokrotnie co do zasady wyłączano możliwość podważenia

uprawnienia do orzekania osoby, która została powołana na urząd sędziego przez

Prezydenta (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2020 r., II CSK

581/19, i przywołane tam orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, postanowienie

Sądu Najwyższego z 29 listopada 2023 r., I CSK 5848/22). Również − zgodnie z

art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym −

niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ

władzy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego

powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do pominięcia stosowania przytoczonego tu

przepisów ustawy, co wprost wynika z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP; działanie takie

byłoby przy tym sprzeczne z konstytucyjną zasadą niepodważalności powołania

sędziego na podstawie art. 179 Konstytucji RP.

Dodatkowo, należy wskazać, że nawet zgodnie z uznaną za

niekonstytucyjną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U

2/20, uchwałą Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNC

2020 r. Nr 4, poz. 3, o sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu

art. 379 pkt 4 k.p.c. można mówić wówczas, gdy w składzie sądu bierze udział

osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej

Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017

r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw,

jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach,

do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nawet

nie podjęła próby wykazania występowania ww. przesłanek.

Ponadto należy podzielić pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, że tylko

osoba spełniająca wymogi określone w ustawie (tj. obecnie w art. 54 ustawy) może

zostać mianowana radcą Prokuratorii Generalnej. Dokumentem upoważniającym

I CSK 446/26

4

radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa procesowego

przed sądem jest legitymacja służbowa. Zakłada się, że uzyskując mianowanie na

stanowisko radcy, które to mianowanie pochodzi od Prezesa Prokuratorii

Generalnej i po złożeniu ślubowania przed Prezesem Prokuratorii Generalnej radca

przeszedł odpowiednie sprawdzenie kwalifikacji na etapie naboru, a zatem spełnia

wszelkie wymogi jakie przewiduje ustawa. W przedmiotowej sprawie radca

Prokuratorii Generalnej wykazał swoje umocowanie dołączając kopię legitymacji

radcy Prokuratorii Generalnej RP.

Z tego względu zarzut nieważności postępowania przed Sądem

Apelacyjnym należy uznać za chybiony.

Wobec tego odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

(E.M.)

[a.ł]